|
Родная мова
Мова ты родная, мова прыгожая,
Як жа цябе можам мы не любіць!
Ты пратрывала атакі варожыя,
Не здолеў ніхто цябе пакарыць.
Ты пад страхою знайшла саламянаю
Прытулак ад цяжкай навалы, нягод,
Цябе, мова, носіц.ь з вялікай пашанаю
У сэрцы сваім беларускі народ.
Паднятая сілай Купалы і Коласа
Змагла ты правы ўсе свае адстаяць.
Змагла ты дайсці да магутнага голасу
І месца пачэснае ў свеце заняць.
Калі нехта скажа: «Ёсць мовы мілейшыя»,
Яму адказаць я заўсёды гатоў:
Найпрыгажэйшая, найдаражэйшая
Мова зямлі роднай, мова бацькоў.
Янку Купалу
Твой голас зазвінеў, як гучны звон,
Глухіх і сонных змусіў ён падняцца,
І зварухнуўся не адзін Лявон
З магутным клічам: хочам людзьмі звацца!
Ты ў вершах многа дум і мар сабраў,
Пякучых слёз грамадскасці галоднай.
Ты ў сэрцах беларусаў абуджаў
Любоў да мовы — гордасці народнай,
Ты верыў, што загіне цьма, абман
І светлай раніцы надыйдзе час чароўны,
Калі ў сям'і нялічанай славян
Народ наш будзе жыць, як роўны з роўным.
Збыліся мары, сёння твой народ
Жыве шчаслівы ў сям'і братняй, новай.
Яна расце, мацнее з года ў год
Узгадаваная таксама й тваім словам.
І з намі ты жывеш, ты не памрэш,
Хоць смерць цябе каварная забрала.
У томах вергііаў вечна ты жывеш
І ў нашых сэрцах, дарагі Купала!
Першы выстрал «Аўроры»
Якубу Мартынюку з вёскі Новае
Беразова, былому матросу «Аўроры».
Халодныя хвалі Балтыйскага мора
Ў высокі ўздымаліся вал.
На неўскім прычале стаяла «Аўрора»,
Чакала на першы сігнал.
І вось гэты выстрал раздаўся з гарматы,
Пранёсся над горадам гук.
У дыме, з рукою да вока паднятай,
Стаяў беларус — Мартынюк.
Глядзеў ён на Зімні і думаў аб долі...
Ці ведаў — здаецца наўрад,
Якую мець будзе ў гісторыі ролю
Той першы сігнальны снарад.
Не ведаў яшчэ, што снарад яго — гэта
Пачатак Кастрычніцкіх дзён,
Што новую эру абвесціць ён свету,
Якая знясе можных трон.
Прайшло многа год, калі быў гальванёрам,
Стары ўжо, і розны меў лёс,
Аднак на ўспамін аб падзеях з «Аўроры»
У ім аджывае матрос.
Ніколі больш вайны
Завецца звычайна: Хісако Нагата,
З Японіі родам, год дваццаць адзін.
Яна дэлегат на маскоўскае свята,
Як я, як сябры мае з розных краін.
Хоць ціхенькі голас Нагаты Хісако,
Ўсе сэнс разумеюць яе сумных слоў.
Пра горад свой родны, пра дом у Нагасакі
Гаворыць дзяўчына да новых сяброў.
З агню яе вынеслі ледзьве жывую,
Ад згубных праменняў ёй голас прапаў,
Бацькоў яе, брата, сястрычку малую
Страшэнны ўзрыў атамнай бомбы забраў.
Таму яна мір так бароніць заўзята,
За мір усе сілы гатова аддаць.
Яе кліч магутны: хай будзе пракляты,
На мір хто асмеліцца руку падняць!
Хоць ціха гаворыць Нагата Хісако,
Яе словы сёння усюды чутны:
Ніколі больш гібельных дзён Нагасакі,
Ніколі больш атамных бомб і вайны!
