АНАТОЛЬ ХЛЯБІЧ
Мама
Мама, мама, як ты дарагая!
Ты к сабе ўсё завеш і завеш,
Ні на што ты не наракаеш,
Ты адным толькі мною жывеш.
Сёння сядзем за стол навагодні,
Беласнежны накрыеш абрус.
Я, з сямейным Еоычаем згодна
Раскажу табе ўсё, як сябру.
Табой шчасце і радасць я мерыў
Ведаў, як іх маем цаніць.
Твайму кожнаму слову я верыў,
І не знаў, як табой даражыць.
Помніш, мама, мяне як, бывала,
Ты туліла да вуснаў сваіх
І цудоўныя песні спявала,
На руках носячы дарагіх.
Твае рукі ўжо, мама, не тыя,
Ўжо гады на іх грузна ляглі.
У вачах тваіх, мама, другія —
Прыцярушаны тлеюць агні.
Не забуду, матуля, нічога,
Ты скажы, чым табе адплаціць.
Я цябе, як мяне ты малога,
На руках, хочаш, буду насіць.
Жураўліная песня
Ключом доўгім ляцяць жураўлі
Над маркотнай старэчай — зямлёю.
Ажно спеў у гары паднялі
І апалі на лес за ракою.
Рэха песню у даль панясло,
Пракацілася ціха, без спеху.
Асцярожна кранула сяло,
Захлыснулася, быццам са смеху.
Вецер песню над лугам разліў,
І паніклі надрэчныя лозы.
Апусцілі да самай зямлі
Рукі - веткі сястрыцы бярозы.
Не сумуйце так. Песня вясной
Прыляціць к нам з раскацістым громам,
Узаўецца над гушчай лясной,
Прашуміць прывітаннем знаёмым.
