МІКОЛА КРАСОЎСКІ

У дарозе

Сяджу ў вагоне, еду ў госці 
Да роднай хаты, да сям'і, 
Да сваёй вёскі, мілай вёскі, 
Што між снягоў спакойна спіць.

Даўно не быў я ў роднай хаце, 
Не бачыў блізкіх мне людзей, 
Не чуў, як вербы ў полі плачуць, 
Як вые воўк у час завей.

Не бачыў раніц з пазалотай, 
З бліскучым срэбрам на снягу, 
Як вецер дыбіцца пад плотам 
І свішча ў шчэлі на бягу.

Даўно пе чуў, як ноччу зорнай 
Нясецца дзесьці брэх сабак, 
А потым стане зноў спакойна, 
Бясшумна, ціха, глуха так.

Я бачыў гэта ў снах чароўных, 
Я быў там думкамі, душой, 
Я зжыўся з вобразам цудоўным, 
З маёй краінай дарагой.


Зоркі

Стаю адзін ля мутнага аконца 
У зімовы вечар, ў шыбе зрок застыў 
Гляджу, як зоркі ў цемені бясконцай 
Зарабацелі роем залатым.

Можа, на нейкай зорцы сярод яркіх 
Або між цёмных, ведаць не магу, 
Стаяць таксама скрыўленыя хаткі, 
Працуюць «людзі», сеюць і аруць...

А можа ўвечар нехта з іх таксама 
Стаіць, як цень, ля мутнага акна 
І бачыць у небе вогненныя плямы, 
Сярод якіх калышацца Зямля.