МІКОЛА ГАЙДУК
Кулік
Дзень марозны. Снег пушысты.
Звоніць бомаў гулкі звон.
Мае коні, коні - іскры
Мчацца з ветрам наўздагон.
Коні, жвавей! Коні, жыва,
Рвіце сталлю пухкі снег,
Там мая чакае міла,
Мая міла — макаў цвет.
Коні сталі. Коні зналі...
Змоўк срабрыстых бомаў звон.
На парозе ў белым шалі
Ты шапнула: «Гэта ж ён!»
Пранясу цераз сумёты,
Каб твой боцік не абмок;
Не шапчы мне: «што ты, што ты,
Вунь суседчын хі'гры зрок...»
Што суседкі мне, дзяўчына,
Ніпачым нам іхні суд —
Твае вусны, як маліна,
Чорны бровы — існы цуд.
Праляцім мы ў санках гонкіх
Цераз вёску куліком,
І зазвоніць смех твой звонкі
Першым веснім жаўруком.
Будзем лётаць аж да зоркі,
Хай не знацца нам са злом,
А ў мясніцы, мабыць, «горка»
Гукне дружка за сталом.
