|
"— Абы жыць! — Так сказаў..."
— Абы жыць! — Так сказаў
Мне адзін і стаяў,
Адхіліўшысь ад поўнае тачкі.
I, як чмель, ён гудзеў
(Як хацеў і умеў),
Што жыве, небарак, у нястачы.
— Абы жыць! — Так сказаў
Мне другі, ды чакаў,
Калі хто яму дасць кусок хлеба...
І няслі хто што меў,
Хто падаці хацеў,
Хоць самым была помач патрэбна.
— Абы жыць! — Мне сказаў
Трэці хтось, ды шаптаў,
Як жывецца на свеце без працы:
Трэба спрытнаму быць,
Каб другі мог рабіць
На цябе, а гуляў ты ў палацы.
Слухаў я, ды не мог адарваць сваіх ног
Ад зямлі, што ад крыўды знямела.
Бо ёй трэба хутчэй рук і зоркіх вачэй,
Каб жыццём справядлівым гудзела.
Надзея
Не кажы, што надзеі няма,
Што жыццё, бы карыта, разбіта.
Паглядзі! Маладзее зямля!
Як шуміць, як калосіцца жыта!
А мо' пудзіць цябе, што ў трысці?
Мо' не верыш калоссям зялёным?
Пачакай! Дай ты ім дарасці,
Хай напоўняцца зернем у лонні.
Вокам кінь у далёкі прасцяг,
Ўсё яна, ды яна каласіцца.
Пышна выглядзіць у рысах прастых,
Стройным станам сваім залаціцца.
А як моцна зраслася з зямлёй,
Як звілася карэннямі з ёю.
Яна гордая сілай сваёй
І сяброўскаю дружнай сям'ёю.
Выкінь прэч з галавы гэты сум,
Грэшыш цяжка, не бачучы мэты.
Накляпі ты вазьмі вось касу,
Плён збіраць пасабі гойным летам.
