ЗОСЯ БУСЛОВІЧ

Зіма

Гэй, шаптуха-завіруха 
Загула, забегала, 
Ахінула свет кажухам, 
Лягла ўсюды белая.

На пуховую пярынку 
Выйшлі Коля, Толік, Дзімка, 
Калі снег мігціць, іскрыцца — 
Дзецям у хаце не сядзіцца.

Зіхацяць у сонцы яркім 
Палазы у новых санках. 
Едуць дзеці з крыкам, смехам, 
Аж нясецца полем рэха.

Дзед Мікіта вочы жмурыць:
Што за вёскай снег так курыць? 
Аж цікава стала дзеду:
— Не машыны ж полем едуць?

Гэта дзеці, шпарка, шыбка 
Гоняцца па снезе сыпкім. 
Мчыць вясёлая грамада 
Ледзяной царыцы рада.

Цетыцца дзядуля-голуб, 
Што дзіцячы лёс вясёлы. 
Хай ім сонца вечна свеціць, 
Хай шчасліва растуць дзеці!