|
МІКОЛА БАЗЫЛЮК
Рунь
Шоўкам зялёным рунь разляглася
Сярод іржэўнікаў шэрых палос,
Сочна-бліскучая скрозь разраслася,
Ад стройных асін да паніклівых лоз.
Вецер-дуроннік па полі гуляе,
Хоча ён рунь, як ваду, ўсхваляваць,
3 падскокам імчыцца, вяршкі заплятае,
То сіліцца ўверх іх раптоўна падняць.
У золаце сонечных кос за дарогай
Купаецца рунь на палёх цэлы дзень.
1 толькі гляджу на яе я з трывогай,
Як ночы марознай наблізіцца цень.
Пойдзем на поле, на рунь заглядацца,
Мо' не кране яе ранні мароз.
Будзем па полі без мэты бадзяцца,
З сабой не бяры толькі смеху і слёз.
Як лісцё свае дні аджыве
Як лісцё свае дні аджыве,
Кружным лётам спадзе ля дарогі,
Тады выйду збіраць для цябе
Пераспелыя фарбы бьглога.
Светлажоўтых табе прынясу,
Фіалетам прыліпну к парогу.
І адно я цябе папрашу,
Не кідай нежывых іх пад ногі.
Ноччу
За вакном шуміць вецер асенні,
Ноч глядзіць памутнеўшым бяльмом,
Над зямлёй паўзуць грозныя цені,
Ні то свіст, ні то енк за вуглом.
Вецер, вецер, даволі скуголіць,
Страшыць гукам нацягнутых струн,
За вакном захліпацца, бядоліць,
І кудлачыць пласты маіх дум.
Лепш ляці і заглянь у ваконца,
Дзе дзяўчына каханая спіць,
Спяі песню пра майскае сонца,
Няхай радасці колер прысніць.
Зіма
Заснула возера. На тонях
Не чутна болыл бурлівых хваль.
Кусты аголены. На гонях
Іскрыцца снег, блішчыць, як сталь.
Душа мая адпачывае,
1 вока цешыць белы снег,
А думка ластаўкай шыбае,
Стрымаць хто можа яе бег?
Пад белай снежнай палатнінай,
Заснуўшы, бачу родны край.
Дні йдуць працёртай каляінай,
А ў сэрцы палымнее май.
