|
Ліставаньне зь Ю. Віцьбічам
Лісты да а. М. Лапіцкага
№ 1
[Арыгінал]
Саўт Рывэр, 3 жніўня 1962 г.
Глыбокапаважаны айцец Мікалай!
Даруйце, але гэтак ужо павялося, што я часам дасылаю Вам копіі тых маіх лістоў, якія цалкам або часткова датычуць нашых веравызнавальных ці царкоўных справаў. Магчыма гэтае тлумачыцца тым, што ўсё-ж я - колішні рэфэрэнт па рэлігійных справах Беларускага (крывіцкага) Цэнтральнага Дапамаговага Камітэту, рэдактар час.[апісу] „Зьвіняць званы Сьвятое Сафіі", пілігрым да Тырсгайму. I т.д., і т.д. Вось таму й дасылаю Вам на разе копію майго ліста да спадара Часлава Будзькі. Мне здаецца што сп.сп. Будзька, Хмара, Пануцэвіч ды іншыя працягваюць сёньня ў сваёй дзейнасьці традыцыі міхэльсдорфскіх сьцягатаптальнікаў. Між іншым, як на мой погляд, дык да гэтых сьцягатаптальнікаў належуць ня толькі „малые з сіх", а ўласьне Запольскі з Алехнікам, але й Куіналь з Ворсай. Апоіннія наўмысьля справакавалі першых, калі не на таптаньне (гэта перабольшаная хлусьня), дык, ва ўсякім разе, на зьнявагу сьцяга. Таму й далейшы дэманстрацыйны пацалунак сп. Кушалем гэтага сьцягу зьяўляецца нічым ініным, як пацалункам [Юды] Іскарыёта. Аднак гэта адхіленьне ў бок.
Мой ліст да сп.Часлава Будзькі выходзіць за межы вузка-прыватнага ліставаньня. Вельмі магчыма, што неўзабаве зьявіцца ў друку мой артыкул, прысьвечаны згаданым у лісьце да яго пытаньням. У гэтым артыкуле (дый ня толькі ў ім) я парушаю пытаньне аб арганізацыі на чужыне адмысловага камітэту па абароне нашых сьвятыняў, зь якіх глумяцца ня толькі там, але й тут. Мне здаецца, што за свой сталы зьдзек над усім сьвятым для беларусаў „будзькі" заслугоўваюць і Ленінскае прэміі й вялікае падзякі з боку завяртанскае газэты „Голас Радзімы".
Шчыра зычу ўсяго найлепшага.
З пашанай да Вас Юрка Віцьбіч
П.С.: Няёмка пра гэтае пісаць у „П.С", патрэбны адмысловы діст, але зразумейце й даруйце. Учора я прысьніў свайго добрага бацьку. Дарагі айцец Мікалай, вельмі прашу Вас у часе малітвы згадаць сьв. пам. протаіерэя Аляксандра, як і хворых Еўдакію й Ганну. Пэўне-ж я не застануся вінаватым.
Яшчэ раз усяго добрага Юрка Віцьбіч
№ 2
[Арыгінал]
Саўт Рывэр, 26 кастрычніка 1967 г.
Глыбокапаважаны айцец Мікалай!
Заўчора дастаў зь Нью Ёрку фотаадбіткі з расейскіх газэтаў у Аргентыне, у якіх цкуецца архіепіскап Апанас за ягоную вядомую кніжку „Беларусь". Сьвядома ўжываю тут тэрмін „цкуецца", а ня крытыкуецца, бо аж зашмат лаянкі ў прысьвечаных яму артыкулах.
Шчыра кажучы, ня ведаю для каго арх. Апанас прызначыў гэтую сваю даволі блытаную кніжку. Hi беларусаў, ні расейцаў яна не ў стане задаволіць.Пэўне ён не прыпушчаў, што пасьля ейнага зьяўленьня зможа апынуцца па-за Расейскай Зарубежнай Царквой. Сумняваюся таксама ў тым, што зь ейнай дапамогай ён меркаваў атрымаць рэгабілітаваньне ад усіх беларусаў, як колішні здрайца беларускае нацыянальнае справы. I можа варта цяпер „Юрию Стукаличу" узяць, наўсуперак свайму жаданьню, ягоную кніжку пад абарону, каб расейцы, якія здаўна й дагэтуль ставяцца да мяне з асаблівым „замілаваньнем", зь яшчэ большай упартасьцю ўзяліся-б за выдаленьне ейнага аўтара са свайго асяродзьдзя.
А далей што? Кніжка архіепіскапа Апанаса „Беларусь" .нават з адпаведнымі й вельмі істотнымі папраўкамі, на якія аўтар ніколі ня згодзіцца, спазьнілася на 20 з гакам год.
Шчыра зычу ўсяго найлепшага.
З пашанай да Вас Юрка Віцьбіч
