|
ЖЫЦЬЦЁВЫ ШЛЯХ а. СЬВЯТАСЛАВА КАЎША
Айцец Сьвятаслаў Коўш нарадзіўся 25 сьнежня 1916 году ў Вільні ў сям'і сьвяшчэньніка. Ягоны бацька - ведамы ў свой час змагар за беларускую мову ў царкве й беларускі незалежнік а. Аляксандр Коўш, маці - Альжбета з дому Суравец, нястомная дапаможніца айца Аляксандра ў ягонай барацьбе. На яе плячох спачываў абавязак узгадаваньня дзяцей - Сьвятаслава й Зоі, калі польскія ўлады арыштоўвалі й трымалі ў астрозе на Лукішках або ў Вронках а. Аляксандра за ягоную беларускую незалежніцкую дзейнасьць. Сярэднюю асьвету айцец Сьвятаслаў атрымаў у Віленскай Беларускай Пмназіі, якую скончыў у 1934 годзе. Базыльянскія муры, у якіх памяшчалася Віленская Беларуская Гімназія й Сьвята-Тройцкі манастыр, які высіўся на гімназіяльным дварышчы на тым месцы, дзе памерлі Сьвятыя Віленскія Мучанікі, ды ўся Вільня зь сілуэтамі трох крыжоў над Віленкай і рэшткамі замку Гэдыміна над Вяльлёй, зрабілі незабыўны ўплыў на а. Сьвятаслава.
Вышэйшую асьвету здабыў на юрыдычным факультэце Віленскага ўнівэрсытэту Сьцяпана Баторага, куды паступіў адразу пасьля сканчэнь-ня гімназіі. На працягу студэнцкіх гадоў а. Сьвятаслаў быў дзейным сябрам Беларускага Студэнцкага Саюзу гэтага ўнівэрсытэту й зьяўляўся сябрам рэдакцыйнае калегіі „Студэнцкае Трыбуны". У 1936 годзе ажаніўся зь Верай Мікалаеўнай Багаткевіч, дачкой псаломшчыка Ласіцкае парафіі ў Пастаўскім павеце.
28 ліпеня 1938 году а. Сьвятаслаў быў рукапаложаны ў сан дыякана ў Сьвята-Духаўскім манастыры ў Вільні, злажыўшы папярэдне экзамен па багаслоўскіх дысцыплінах. Ягоным першым прыходам было Засульле, Стаўпецкага павету, дзе яго й захапіла вайна: няпрошанае беларусамі „вызваленьне" Заходняе Беларусі бальшавікамі ў 1939 годзе й прыход немцаў у 1941 годзе.
У цяжкіх абставінах вайны ён ніколі не парываў лучнасьці зь беларускім народам і скарыстоўваў усякую нагоду, каб рабіць беларускую справу ў культурна-прасьветным і адміністрацыйным напрамку. Перад паўторным прыходам бальшавікоў адыйшоў на захад разам з антыбальшавіцкай масай, і ў самых цяжкіх абставінах бежанства трымаўся разам зь беларускай грамадой. Пасьля капітуляцыі Нямеччыны, калі яшчэ не астыглі пажарышчы вайны, заснаваў беларускі лягер у Ватэнштэце каля Браўншвайгу ды аставаўся ягоным кіраўніком да выезду ў Амэрыку ў 1949 годзе, адначасна зьяўляючыся настаўнікам Беларускае Гімназіі ў гэтым лягеры. Пасьля прыезду ў Амэрыку абаснаваўся ў Саўт Рывэры, Нью Джэрзі. Тут а. Сьвятаслаў адразу ўліўся ў нацыянальна-грамадзкую працу мясцовае беларускае калёніі. Прымаў дзейны ўдзел у арганізацыі прыходу Сьв. Еўфрасіньні Полацкае й зьяўляецца адным зь сяброў-закладчыкаў гэтага прыходу, падпісаўшым ягоны легалізацыйны дакумант, г. зв. „чартар". Зарабляючы на жыцьцё фізычнай працай, знаходзіў час для таго, каб саслужыць айцу протапрэсьвіцеру Мікалаю Лапіцкаму як дыякан. У сваёй працы заўсёды меў падтрымку матушкі Веры Мікалаеўны. У 1962 годзе а. Сьвятаслаў з матушкай панесьлі цяжкую сямейную страту ў асобе іх старэйшага сына Анатоля, які трагічна загінуў у Нямеччыне, дзе адбываў вайсковы абавязак у амэрыканскай арміі. Іх малодшы сын Алег скончыў Райдэрс каледж у Трэнтане ў 1968 годзе. Ажаніўся ў 1969 годзе і ў дадзены момант працуе настаўнікам „гайскул" у Саўт Амбоі, Нью Джэрзі.
У іерэйскі сан а. Сьвятаслаў быў хіратанізаваны 9 лютага гэтага году ў Саўтрывэрскай царкве Сьв. Еўфрасіньні Полацкае мітрапалітам Гэрманосам Полізойдэсам Гіераполійскім з даручэньня архіепіскапа Якаваса, экзарха Канстантынопальскага патрыярха для Паўночнае й Паўдзённае Амэрыкі
