|
У. Сноп
СУМНА МНЕ, БОЖА!
Сумна мне, Божа, на чужой старонцы
Не знайсьці сэрцу хвораму спагады.
Праходзяць людзі — бачу праз ваконца,
Іх не кранаюць чужыя пагляды.
Праходзяць будні мае адзінока,
Шэрыя будні, — пахмурна, бяз сонца;
Дарма шукаю на небе навокал
Ветлага бляску ў чужой старонцы.
Сумна мне, Божа, смутку не разьвею,
Ілюзійнай мары і шчасьця зямнога.
Знаю, што пройдзе жыцьцё, бы завея,
Бы сьнег растае пад сонечным жогам.
Дарэмна дух мой шукае у высі
Нейкай таёмнай, нязнанай надзеі,
Бо між людзкога, зямнога узвышша
Я знаю, смутку свайго не разьвею.
№ 23, 1951 г.
