|
Францішак Аляхновіч
МОЙ РОДНЫ КРАЙ
Мой Родны Край! Старонка сумная,
За што Цябе любіць? Калі б спытаўся хто, —
Што адказаць, ня ведаў сам бы я,
Скуль гэтая любоў? Дзеля чаго, за што?
Каменьне вострае крывава раніць ногі,
Дрыжыць ў паветры плач старых бяроз;
Хаця мне жудасна, я не сыйду з дарогі,
Ня кіну Край, дзе я радзіўся, рос…
Старонка Родная, за што Цябе любіці
І на ахвяру ўсё жыцьцё Табе даваць?
Ці ж не ляпей пад іншым небам жыці,
Забыць Цябе, пакінуць, Родна Маць?..
Там, дзе сады цьвітуць бяз мала праз год цэлы,
Там неба сіняе, нямашака там хмар;
Людзкія там здароўем поўны целы,
І адымае дух мастацтва дзіўны чар.
Там Вінчы, Рафаэль, Анжэла, Тыцыян,
Глядзяць манумэнты там горда ў неба высь.
У нас забыты ў полі дзесь курган
Ды ля дарогі дрэмле стары, падгнілы крыж.
Твой, Беларусь, пачаўся Рэнэсанс цяпер,
Хто ведае, што створыць Твой народ?!.
Хоць красак там няшмат, хоць Край, як доля, шэр,
Зварухнуўшыся раз, дух пойдзе ўжо ўпярод.
І хоць з-за воблакаў пахмурна сьвеціць сонца,
І шчасьця, радасьці ня знойдзеш тут нідзе, —
Загляне доля шчэ і ў нашае ваконца,
І кветка-папараць яшчэ нам зацьвіце!
№ 9, 1949 г.
