|
Уладзімер Дудзіцкі
КАБ ХОЦЬ РАЗ УСЬМІХНУЛАСЯ ШЧАСЬЦЕ
Каб ня рукі, а крылы магутныя меў, —
узмахнуў бы я крыламі вышай,
у надзем’е крутое, як сэрцу на ўме,
дзе блакіт неба зорамі вышыт,
узьляцеў бы і гора тугое зямлі
у бяздоньне, раскрытае насьцеж,
паміж хмараў набраклых у песьнях разьліў,
каб хоць раз усьміхнулася шчасьце;
каб у грудзі — да сэрца — з павевам вясны
уліліся гарачыя радасьці хвалі,
каб мае расьцьвілі ўсе найлепшыя сны,
што, прысьніўшыся, сьпяць, як і спалі;
ды ня крылы, а цела нямыя кускі —
рукі — цяжка узьняць і пакратаць...
І ня цьветам, а пылам жалезнай лускі
асыпаюць душу марыінскія краты.
№ 12, 1949 г.
МОЛАДЗІ
Дарма што сплямлены наш сад,
крывёй абліт журботны жнівень,
шуміць пад зорамі краса
на сакавітай роднай ніве;
дарма што водблескі крыві
крывавяць край блакітны неба, —
працуй, змагайся і жыві:
змаганьне пільна сяньня трэба!
Адзін на жвір грудзьмі падзе,
другі народзіцца і стане;
і сьлед прыцішаных падзей
сьвятлом зары асьвеціць раньне.
Насустрач разам выйдзем мы
і зь першай сонечнай усьмешкай
спалошчам спадчыну чумы
і друз аджытага на сьцежках.
І расшуміцца сьпелы сад
і золатам спавіты жнівень...
Расьці, юнацкая краса,
на сакавітай роднай ніве!
З ЦЫКЛЮ «ЦЕНІ СЬМЕРЦІ»
Ты наровіш, пазнаў я, употай паўзьці
за плячыма, туляцца і стынуць,
упівацца у цела маё да касьці,
ценем чорным схіляцца ля тыну.
На паўкроку цікуеш пры сонцы хаду,
а па сонцы — даўкімі рукамі
у касьцістай істоце спустошаных дум
точыш, лашчыш абветраны камень...
Выгінаешся, кленчыш прад воблікам дзён,
перад першай выгоднай ахвярай...
Ненасытны пагляд твой, згібеньне, відзён
пры сьвятле і у збоішчы хмараў.
Адступіся, касьцісты, жахлівы прывід, —
цень сьмяротны сьмяротнага духу!
Не скарыцца жывое на сьцежках крыві
перад сілаю грэшніцкай скрухі.
Ты наровіш, пазнаў я, употай паўзьці,
ценем чорным схіляешся коса...
Бой крыві ў маіх жылах ня счах і ня сьціх,
голас песьні расьце да нябёсаў...
* * *
Не сыходзяцца горы з горамі,
не збліжаюцца і узвышшы.
Нават думкам — цяжкім і змораным —
на спатканьне ніхто ня выйшаў.
Адзінокія блудзяць сьцежкамі
спадзяваньні пад млосным небам,
І ня хоча цьвісьці усьмешкаю
неспакойны штодзённы небыт;
зь весяласьцю чужой ня мірыцца,
не ступае сумесна кроку, —
на журботнай у песьнях лірыцы
пакідае свой сьлед глыбокі.
Чым упартасьць такую выраку
за марамі — на горнай высьпе?
Кажуць, голас ліхога выраку
над маёй галавою высьпеў.
Бо ня сходзяцца горы з горамі,
не збліжаюцца і узвышшы.
Нават думкам — цяжкім і змораным —
на спатканьне ніхто ня выйшаў.
№ 15, 1949 г.
