|
ЯНКА ЮХНАВЕЦ
СНЫ НА ЧУЖЫНЕ
ВыбраыZя твъAЃE
МіыPЃE
«МастацкЃE ЃEтаратура»
1994
ББК 84 (4Бел)6
Ю94
УДК 882.6-1
СЕРЫЯ ЗАСНАВАНА Ў 1994 ГОДЗЕ
УЃEаданыD і ЃEадЃEва АЃEЃE БяЃEцкагЃE
Ю 8820600000-066 105-94
М302(03)-94
ISBN 5-340-01255-7
©Я.Юхнавец, 1994
© УЃEаданыD, ЃEадЃEва.
А. К. БяЃEцкі 1994
Адкрыццё ЃEыхаванагЃEЃEыPЃE
МЃEўжо, здаеццЃE звыкЃEЃE ЃEадЃEыццёЃEыMвыЃEіЃEъьў ЃEгістъAыі ъьшаЃEЃEтаратуры. АЃEшніЃE гадаЃE яъь ЃEбагацеЃE ъь АЃEЃE ГарунЃEі АыQЃEЃEЛуцЃEвіча, НаталЃE АрсеныDву і ВацЃEва ЛастоўскагЃEды ъь шмат іыWых. АЃE ЃEжнЃE ыMвая сустЃEча, ыMваЃEадЃEыццё ЃEынъBяць радасцЃEі захаЃEеныD яшчэ адыZЃEдыяЃEыQам ЃEсузоЃEі ЃEыгьEагЃEЃEсьЃEыPтвЃE
ТрагічнЃE суЃEЃEчнасці ў ъьшаЃEЃEЃEтуры ЃEЃEыRЃE ЃEсля ЃEбе ЃEЃEъПстычъьЃE грамадства. ПадсавецкЃE беЃEрускЃE ЃEэзія ЃEчаЃE ажывацЃEЃEЃEыUЃE50-ЃEгадоў ЃEЃEыхьCам ЃEЃEтаратуру Р. Барадуліъь, У. КаратЃEвіча, ЃEЃEтыЃEЃEвершах ЃEЃEдзейшыЃEЃEА. РазанавЃE А. МіыIіъь, А. СысЃE.. Пры ЃEжкіЃEстратаЃE яЃEя ЃEынесЃE для беЃEрускай ЃEЃEтуры ЃEыRючая ЃEЃEъПстычъья іЃEальBія, тыЃEыD ЃEыW ішлЃEбарацьба ЃEЃEЃEунутраыZЃEсветам твъAчаЃEась@ЃEі ЃEеўдаЃEштыѕъьсцяЃE, яЃEя ъьЃEзвалі грамадству. У твъAчасці ЃEжнагЃEЃEсьЃEыLіЃE адбываЃEЃE антагаъПстычъьЃEраздваеныD ЃEтаў і ЃEгчымасЃEў. Перамагалі ъьйбьJЃE ЃEцнЃE, таЃEъьвітыя і ыDзаЃEжнЃE.
У жараЃE ЃEтага змаганЃE выЃEыштаЃEзаваЃEЃE саЃEаўды ЃEЃEЃEя таЃEыQЃE МьEъь ЃEавесці анальBію ЃEЃEэтычным выбухаЃEЃEдзесяцігоддзе ЃEраЃEЃEршай сусветъьЃE вайнЃE, ЃEЃE, ЃEадъьго боЃE, расейсЃEя акупацыйыZя ўЃEды дазвьJіЃE беЃEрускі друк, алЃEЃE іыWагЃEбоЃE, усё адраджэыLЃEхадзіЃE ЃEЃEЃEзніцаю і трывалЃEвыЃEючнЃEъь эыQузіазЃE ась@ыZЃE ахЃEрніЃEў.
У ъьцыяъьЃEыZЃEЃEЃEЃEатычыZЃEграмадстве іыWЃE ЃEЃEрыЃEты. Там існуе ъьцыяъьЃEъья ЃEЃEтурнЃE ЃEынЃE ВысЃEваыLЃEтвъAчыЃEіыCывідуалЃEасЃEў ідзЃEў іыWым выЃEЃEыLі, тыЃEыD ЃEыW веЃEЃE частЃEдаючы выЃEючнЃE выъПЃE ъь ыDйкіЃEбаЃEчыЃE трагічных сваіЃEзльKах.
ДЃE ЯыIі Юхнаўца, ЃEэта-эЃEгранта, яЃEга ЃE ЃEадстаўЃEем ЃEЃEтыЃEзбъAъПЃE, ЃEтая трагедыйъьсцЃEвідавочнЃE. Яъь выЃEіЃEъья выЃEшаъьЃEадарваъьсцю ад БацЃEаўшчынЃE ЃEгатоў ЃEтая адарваъьсцЃEузЃEцніЃEЃE ягоыZЃEась@ыZЃEЃEсцам ЃEЃEыні беЃEрускай эЃEгранцкай ЃEтаратуры. Адметъья эстэтыЃE, фіЃEсофсЃEя ЃEдваліыZ ягоъьЃEЃEэзіі, стылёвая адрознасць рабіЃE ягоыZя твъAЃEыDЃEдобнымі для традыцыйъьЃEбеЃEрускае ЃEэзіі, ЃE ЃEаз ЃEта быЃE і шмат для ЃEго ыDзразумелымі. ЯЃEзгадваЃEЯыIЃEЮхнавец: «Першыя твъAЃE туЃEсустЃEЃE суЃEрлівыЃE штыхамі, блізу «ЃEіхаЃEгічнай атакай» ЃEЃEчаЃE1-ЃEвайнЃE БылЃE чуваць: ціЃEвы, алЃEдзіЃE!»
Аднак выЃEЃEадзначанЃE ўЃEсцівасці ЃEэзіі ЯыIі Юхнаўца, ЃEышЃEЃEенЃE ъь глебЃEбеЃEрускагЃEфаЃEЃEъAЃE яЃE ЃEяўЃEецца асыMваЃEсветапьBЃEду ЃEэта, даЃE ыDчаЃEъь ЃEгутнЃE эфеЃE. «У фаЃEЃEёры ўсё,ЃEЃEша ЯыIЃEЮхнавец,ЃEтаЃEі ЃEтаратура і дайнЃE фіЃEзофія чаЃEвечая».
З ЃEўъьсцю ЃEжнЃEсказацЃEЃEЃE ЃEем стасунЃE» ЃEбуйным беЃEрускіЃE ЃEэтаЃE твъAчасцЃEяЃEга,ЃEЃEўЃEве хаЃEсабе і заЃEзненагЃEасэыPаванЃE і спасціЃEыLя сучасніЃEЃE, ЃEжа зрабіць значыZ ўЃEыў ъь даЃEйшае развіццё беЃEрускай ЃEэзіі.
НарадзіўЃE ЯыIЃEЮхнавец ЃE1921 годзЃEъь БягоЃEЃEчыыD. Пад чаЃEвайнЃE страціў бацьЃEў і ЃEЃEрыЃEЃEЃEЃEбратыѕ, спаленых ЃEтувіскіЃE фашыстыѕцаЃE. Быў вывезеыZ ў НяЃEччынЃE дзЃEі застаўЃE ъь эЃEграцыі. Першыя друкаванЃE твъAЃEЃEявіЃEЃE ў эЃEгранцкіЃE часоЃEсаЃE«Шыпшыъь», «СакавіЃE, «БеларусЃEя ДумЃE» ды іыW. Затым ЯыIЃEЮхнавец выехаў ЃEАЃEрыЃE. Атрымаў юрыдычнЃE адукацЃE і ЃEацаваў ЃEсферЃEбізнесЃE АЃEъH вершаваных твъAаў ЃEсаў таЃEамЃEі ЃEьFЃEЃEЃEЃEыптаъПЃEЃEЯ. ЮЃE і ЃEеўдаъПЃEЃEК. ЮхневіЃE
Першая ЃEіжкЃEЃEэта ЃEвершаванЃEзбъAъПЃE«ШъAах ЃEўЃEасЃEі» ЃEубачылЃEсвет ЃE1955 годзЃEі аб'ядналЃEчастЃE вершаў ЯыIі Юхнаўца, ъьЃEсаыZЃEіЃEЃE1947 ЃE 1953 гоЃE Гэты збъAъПЃEЃEжнЃEЃEчыць свьDасабЃEвыЃEЃEючоЃEдля разуЃEыLя твъAчасці ЃEэта. Назва збъAъПЃE, узятая ЃEъьзвЃEадъьйменъьга цыЃEЃEвершаў ЃEЃEіжцЃE абумыѕЃEваЃEэстэтычнЃE звышзадачу, яЃEю спрабуЃEвырашыць ЃEэЃEЃEЃEчуць ЃEўЃEўъьЃE выЃEчыць ЃEэтычнЃE субстаыUЃE ъьшага жыцця, зразумецЃEспрадвечъьсцЃEЃEтага ЃEЃEзнагЃEсветЃE адъьчаснЃE звёўшы свет ваЃEЃEЃEбе ў адзіъьЃEбеЃEрускае ЃEЃEЃE
ГарЃEъПю светаўспрыЃEыLя выЃEаменЃEЃEць ЃEтыя вершЃE СЃEЃEйнЃEбеЃEрускі ЃEгляЃEъь ЃEсмас, яЃE акаляЃEъьЃEі звязаыZ ЃEъьЃE тыЃEчаЃE ЃEбачных ъПтаЃE
Уражвае ўыRтранЃE таъьЃEъьсцЃEвершаў, яЃEя ъПбыта звіЃEць ад ЃEчаткЃEда ЃEыUЃE іхняЃEЃEэтычнае суЃEддзе. НедарЃE адъь ЃEгаЃEўыZЃEдзЃEчыЃEась@аў ЃEтвъAчасці ЃEэта ЃEвецеЃE Гэта ўстьHЃEвы і ўсеабдыЃEЃEвецеЃE яЃE ЃEанізвае ўсё ъьвыЃEЃE ЁЃEЃEцнЃE і ЃEспыныZ, ёЃEвыЃEшаЃEўсіЃEжыць ЃEЃEсваёю апекЃE, ЃEабавязкьAым уліЃEЃEягоъьга існаванЃE.
ДЃEі ўЃE ЃEэзія ЯыIі Юхнаўца ЃEЃEта свьDасабЃEвы вецеЃE яЃE ахъ@ЃEваЃEчаЃEвеЃE і ыD адЃEскае яго, трымае ў сваіЃEЃEанізлівыЃE суЃEым і адзіыMЃEЃEгудзЃE
Вершы Юхнаўца трэба чытаць ЃEспешъь і ўважліва. Іхняя ЃEыцягаЃEъьсцЃEі ў ыDчаЃEъьсці дуЃEі, ЃEжнагЃEслупЃE, радкЃEі ъьваЃEсльAЃE Ягоъья ЃEэзія даЃEЃEгчымасць ЃEртанЃE да яЃEі разаЃEЃEЃEтыЃEыMвага адЃEыцЃE ЃEыхаванагЃEЃEыPЃE шматЃEЃEЃEЃEансаў, ыD заўважаыZЃEраыDЃE I ЃEЃEўсіЃEЃEЃEЃEтыЃEяъь застаеццЃEЃEаўдзіваЃEЃEэзіяЃE
У адвоЃEыZЃEтаЃEЃEі дзіўыZЃEсаЃEраскрыцці ЃEэта, ягоъьга бліскучагЃEтаЃEыQЃE трэба ЃEчыць, ЃEЃEЃEю роЃE адыграЃE таЃEзванае ЃEсаыLЃEў стьJ. Вершы друкаваліЃE, алЃEчытацкае ЃEЃE таЃE за ЃEжою, быЃE веЃEЃE абЃEжаваъьЃE ЯыIЃEЮхнавец ці ыD адзіыZ беЃEрускі ЃEэЃEЃEсля МаксіЃE БагдаыMвіча, яЃE ўзгадаваўЃE і сфарЃEваўЃE яЃEтвъAца ъь чужыыD. НедарэЃEЃE ёЃEсцЃEрджаЃE «Я ъьсьЃEдаЃEМ. БагдаыMвіча».
У таЃEЃEумьAах развіцця твъAчасцЃEЯыIі Юхнаўца быЃE скіраваъья ъь іыCывідуалізацыю, раскрыццё ЃEэтычных ЃEгчымасЃEў ЃEсаЃEспазъьыLі, ЃEраасэыPаванъП ўЃEго светЃEЃEаз сваё «я». Hi ЃEъ@ЃE фаЃEЃE ЃEЃE ў ЃEтаЃEЃEэзіі, бо ЃEсаЃEЃE яъь ъьйперЃEдля ЃEбе і справаздачЃEтрымалася ЃEраЃEсваіЃEуласыZЃE унутраыZЃEЃEытыкам.
ПЃEзія ЯыIі Юхнаўца ЃEЃEЃEцнЃEагулЃEалюдсЃE зараЃE агулЃEалюдсЃEЃEзначэыLЃE бо ЃEсе ъь сабе адбітаЃEспрадвечъьга ЃEду існаванЃE ЃEьBіЃEраыDйшых беЃEрускіЃE ЃEЃEЃEыLяў. СамЃEЃEсленыD ЯыIі Юхнаўца, адбітаЃEў ягоыZЃEвершах, ЃEяўЃEецца, ъь ЃEю дуЃEЃE ЃEЃEваю ЃEъьвіта беЃEрускагЃEасэыPаванЃE ЃEтага светЃE
ВыданыD «ШъAахЃEЃEўЃEасЃEі» ды іыWых ЃEіжаЃEЃEтаратараў-эЃEгрантаў НаталЃE АрсеныDваЃE АЃEЃE Салаўя, АыQЃEЃEАдаЃEвіча, СтаъПславЃEСтаыIевіча, УЃEдзіЃEра КЃEЃEвіча, МасЃE Сяднёва, РыгъAЃEКрушыыZ ды іыWых ЃEдругьH ЃEЃEве 40-х—50-ЃE гадаЃEфаЃEычъь заЃEўъПЃE тую жахлівую ЃEстЃE ЃEсля разгроЃE беЃEрускай ЃEтаратуры, яЃEя ўтварылася ў ЃEдсавецЃEЃEБеларусі. ДапаўЃEюць твъAчасцЃEбеЃEрускай эЃEграцыі тыЃE гадоў вершЃEЛ. ГеніюЃE Л. СЃEчаъПъь, В. Супруъь, яЃEя знахьCзіЃEЃE ъь другіЃEЃEыUЃEсветЃE алЃEЃEтаЃEжа ЃEупарта рабіЃE беЃEрускЃE ЃEтаратуру.
Творы і ЃEраЃEадЃEЯыIі Юхнаўца друкаваліЃE ў беЃEрускай эЃEгранцкай ЃEрыёдыцы, ЃEчасоЃEсаЃE«КЃEадъП», «БЃEвая ўскалъBЃE ды іыW. Асобнымі выдаыLяЃE выйшЃE ЃEэЃE «НьAЃE ЭЃEгія» і «КалюЃEы». У 1987 годзЃEў НЃE-ЁркЃEвыйшаў ЃEршЃE ЃE 1989-ЃEЃEдругі і ў 1990 годзЃEтрэці тоЃEтвъAаў ЯыIі Юхнаўца, яЃEя аб'ядналі ягоыZя вершЃE ЃEэЃE і драматычыZя твъAЃE ГэтаЃEвыдаыLЃEяшчэ ыD заЃEыVанае. ЯыM ЃEдсумыѕваЃE амалЃEЃEўвеЃEвую ъьЃEужанЃE твъAчую ЃEацЃEЃEэта.
Пры знаёЃEтвЃEЃEвершамі ЯыIі Юхнаўца добрЃEўсведамЃEеш, штЃEасэыPаваныD ягоъьЃEтвъAчасці ЃEтрабуе хаЃE ЃEэЃEЃEыQаръьга ведаыLя фіЃEсофіі, яЃEсучасных ъьЃEамЃEў. ФіЃEсофсЃE ъьЃEруъьЃEЃEэЃE драматычыZЃEтвъAаў ЯыIі Юхнаўца, спробы ЃE-свьHЃE асэыPавацЃEскЃEдаыZя ЃEтаыLі чаЃEвечыЃEстасунЃEў роЃEць ягоыRю твъAчасцЃEЃEяваю ыD тоЃEЃE ЃEтаратурнЃE, алЃEЃEъьбыткам беЃEрускай фіЃEсофіі, ъьбыткам, яЃE яшчэ чаЃEЃE свайго ўважлівага даследчыЃE.
У сістэЃE ЃEардыъьтаў беЃEрускай ЃEтаратуры твъAчасцЃEЯыIі Юхнаўца бліЃEЃE за ўсё, ъь ЃEЃEЃEгляЃE да твъAчасці АЃEЃE РазанавЃE ЃEэзія яЃEга таЃEамЃEЃEЃEЃEЃEЃE фіЃEсофсЃE ЃEдтэЃEЃE ПерагукЃEццЃEіхнія ЃEшуЃE ў сферЃEўыRтранай стылістыкі беЃEрускай ЃEвы, сльAаўтварэыLя і ЃEраасэыPаванЃE глыбіыLагЃEзначэыLя, здавалася ЃE спрадвечыZЃE слыѕ. СЃEдоЃE ідучы ъь слыѕыZ эЃEЃEрыЃEыQ, ЯыIЃEЮхнавец тыЃEыD ЃEыW заяўЃEЃE «Мае сльAЃEъьЃEжаць БеларусЃEЃEЃEве». ХъHацца ЃEрафразавацЃEвыЃEзваныD ЃEэта і сказацЃE штЃE ўЃE ягоъья твъAчасцЃEъьЃEжыць беЃEрускай ЃEтаратуры
АЃEсь БяЃEцкі
* * *
Вецер ЃEсмЃEдрэваў ЃEыгЃEдзіў
і ў суЃEасъП хвалі завіў.
НедалёЃE ад возера,
ЃEЃEЃEдзіыD ЃEда,
раскалыхаў зеЃEЃEвы віЃE
А гурмЃEхмараў, ъь ыDбе здарылася,
ъь соыUЃEъьЃEыRЃE ЃEашЃE
МалЃEЃEдаЃEЃEЃE ЃE
вецеЃEашЃEраыZ
выЃEў і ЃEъBЃEЃEі ЃEач.
А ЃEтыЃEцы дрэваў ЃEыгЃEдзіў,
ЃEсуЃEасъП хвалі завіў.
НедалёЃE ад возера,
ЃEЃEЃEдзіыD ЃEда, раСЃEЃEхаў зеЃEЃEвы віЃE
1947
Цярністым шляхаЃE
1
Дзеы[ адшугаў. ВаўЃEЃEЃEадзеццЃEцеЃEЃE
Лагчыъь ЃEЃE ймглістасць туЃEыMў.
I ЃEты дзенЃEЃEруднЃE хадою
ў абдыЃEі цеЃEынЃEізныѕ ЃEайшоў.
I я ваўЃEЃEЃEятуЃE ЃE чужыыD,
ад боЃE раЃEыD чую сваіЃEыMЃE
I тоЃEЃE ЃEЃEіццЃE штЃEцёЃEЃE ЃEрою
свае радзіЃE ЃEыRў я ЃEроЃE
АЃE ЃEіЃEгаю
зорнагЃE
ЃEЃEшляЃE
ЃEЃEыMчнЃEшляЃEасвеціць зараЃEЃEЃEЃE
Напэўъь, ёЃEъь ЃEЃEЃEъьЃE туЃEгаЃE
ЃEбе саЃEга ЃEхтарьK ЃEдвесіў.
Напэўъь, ъьЃEдавераъь, туЃEгаЃE
ЃEбачыць ъь ЃEЃEі, яЃEзніЃEЃEцеЃEЃEсценЃE
і ЃEывітаць тоЃEзаЃEцістЃEраъьЃE
штЃEзасвятліць ъьЃEЃEаеЃEНьAЃEДзеы[.
2
...і ЃEтаго часу спапяЃEЃE шчасце,
юъьцкія гады і радасцЃEдзёЃE
баЃEыIі чорнЃE я частЃE
ЃEчаў ЃEстацЃEЃEсоыKЃEдзёЃE
ВандрыѕъПЃEстаўЃE адзіыMЃE,
сваё ЃEроткае жыццё
шпурыRў ЃEЃEыт дароЃEдаЃEЃEЃE
забыўЃE я, штЃEёсцЃEжыццё.
А ЗъAЃE-Лебедзь зіхацеЃE
ЃEтаёЃEай высі (ЃEта ты).
ЃEДзе ЃEхаваюць тваё цеЃE?
Здаецца, ты... ЃEтаЃE ты...
КрасуЃE зоЃE ЃEбёсных хваляў!
Я ЃEЃEы[ сівы ЃEчоЃEЃEЃEых
ЃEыйшоў, ЃEЃEтоЃEЃE ЃEхаваЃE
ЃEЃEты дзёЃEЃEіЃEЃEЃEых.
3
ЖадЃE сніць я ъь чужыыD снЃE
ЃEў снъF:
ЃEснЃEЃEЃEыZя абрусы,
званіцы гоыIія СЃEтоЃEСафіі,
спрадвечыZ шуЃEПалесЃEЃEЃEшчаў,ЃE
снЃEтады ЃEыD ажывяць,
ЃEцешыць ЃEрцЃEЃEташнясцЃEгадоў,
і буду знацЃE
штЃEЃEтараЃEубьBіЃE
ъь ЃEЃEі сваёЃE
я ыD радзіўЃE жыць.
1946ЃE947
4
ЯЃEЃEЃEюраЃE ЃEЃE
дождЃEскрабе ЃE даху.
Цемра ЃEытуліЃEЃE
да ЃEазрыстых шыЃE
I ЃEадзеццЃEЃEЃEЃE
ЃEЃEшуЃEдожджу,
да ЃEыD ЃEсняыZ, ЃEяўЃE соЃE..
ЗасынЃE,
і сніццЃEраздарьEжа.
ЯЃEдзіцё, ЃEычЃE
ЃEКудЃEісці?
ЃE I дзЃEшуЃEць
таго святога выйсЃE,
штЃEзаЃEветаЃEЃEЃE
ад ЃEадзедаў, дзядоў?..
I гоЃEЃEгнеўыZ,
алЃEсрабрыстЃEчыстЃE
да ЃEыD ЃEамьAіў ЃEвышыъП:
ЃEМужайЃE, брат! Цярністым шляхаЃE
знахьCЃEць СіЃE і Жыццё.
1946ЃE947
* * *
Вецер ЃEыMчы восеы[скай,
ъПбы таыDЃEтаыUаў:
зыбаЃEъь дрэваЃEгаЃEыZ зычнЃE.
ЗваъПцы-дзіды ъьЃEстарьH святыЃEЃE
ъьЃEўъь, торуць яго спевЃE
У ыDбе ЃEЃEЃEадъьтварЃEЃE
ЃEвуЃEЃEЃEвуціыLяЃEЃEўзаЃEЃEЃEхмараў...
У возеры-ЃEстэркЃE
унъHЃEахватней,
ЃEшчъCыZя адсветЃEЃEваЃEЃEрусаЃEі.
1947
ЗяЃEЃE ЃEсні
1
НЃEтрэба ЃEЃEПаръьЃE
У ЃEыD, ЃEбрЃE узЃEты ЃEылаў іыWЃE.
НЃEрадзіўЃE я, ЃEЃEЃEтаць ЃEвышыЃEЃE
дзЃEтаемъьсцЃEі блакіЃE
і вечнЃEpyx адЃEчаыZЃEЃEанетаў.
2
Што таЃEшуЃEць?.. ЧагЃEЃEцець
ъь ЃEылах зльKЃEыZЃEПегасЃE
і дагаЃEць свяціЃEЃEЃEЃE
спяваць іЃEгіЃEЃE
і ЃEасіццЃE
ўЃEць ЃEславЃEжыць
ЃEроЃEЃEЃEад ЃEбёсных,
ыDагасыZЃE
3
СадыѕъПЃEЃEтаЃEбыць?
ВыръIчвацЃEЃEадзіЃE чароўыRю ЃEсадзЃE
і ЃEдаць ЃEды, да ъьЃEЃE
ЃEЃEя бліЃEЃE
ЃEаръHачЃEЃEЃEЃEЃEъьскі?..
Браты АйчынЃE хаЃEведаюць усЃEъь свецЃE
сценЃEНьAЃE ПьJацЃE ДЃEржаўъьга
ЃEЃEЃEжытнёвыЃEъПў
узвыЃEццЃEў ъьЃE
4
НЃEтрэба ЃEЃEПаръьЃE
У ЃEўЃEых снъF
ыD буду сніць ЃEЃEвечнасць тлёыLЃE...
Я чаЃEЃEсмічных завіруЃE
ъь чаЃEЃEЃEЃEыD ЃEЃEЃEю ЃE
я туЃEЃEўЃE ЃEчуццяў роЃE
і ЃEжнЃEЃEст ЃEЃEтуЃEЃEАзарыЃE
1947
УыMчы ў гораЃE
Грываў беЃE расчэсаваЃE хмарЃE
ъь ыDбасхіЃEЃEЃEЃE ймЃEулі.
КаціўЃE ЃEЃEЃEіЃEъьсустраЃE
і цеЃE іЃEірваў, яЃEЃEЃEЃE
Лятою ЃEушЃE ЃEха ЃEдоЃEў
ЃEъьЃE дзесЃEза ЃEраваЃE,
і зоркі схьCзіЃE ЃEвышыЃEў
ъьЃEццЃEсмагЃE ў ЃEёсаЃEЃEхвалі.
Так зыркЃEвоЃEЃEгорнай хаткі
ЃEЃEЃE цеЃEЃEсвятлынёю
і зіхацеЃE ЃEЃEваЃEыLем
ЃEрозы срэбнай ЃEсціыMю.
А вусціЃEсцёбаЃE ЃEЃEыLЃE
свае рагоЃEчы рады,
і ЃEЃEцеў ъь хмарах вецеЃE
ъь суЃEчыъьЃEЃEсады.
I ЃEта ёЃEЃEынъBіў грукат:
руйнЃEць горы верхавіыZ ЃE
ЃEавечъьсцЃEъПшчыцЃE ЃEЃEЃEды аж
зышлі ЃEбёснЃE даЃEыZ.
I ўжо, здавалася, быЃEЃE
ЃEЃE ЃEыD ъьваЃEЃEЃEЃEЃE,
і ЃEыDбасхіЃE ужЃEхмарЃE
даЃEў ЃEылі, ЃEылі ЃEстрыЃEЃE
1947
* * *
Такі ЃEроЃE Такі ЃEроЃEЃEЃEчы,
СЃEшчэЃEЃEыDЃEыгЃEднасць гнаў.
I дзенЃEадЃEваваў ЃEыRЃE
Ў ЃEыUуг сівыЃEЃEЃEў.
УЃEды ыMЃEЃEжаЃE ЃEажЃE.
I знічкі цаЃEваЃE цеЃEЃE
А ў цеЃEЃEЃEьIі ЃE
ХьC хіжацкі ЃE
Хто іЃEспыніць, хтЃEіЃEспыніць?
А ЃEроЃE Такі ЃEроЃEЃEЃEчы ЃE
АгністЃEдзенЃEЃEхоЃEдзЃEзастыг.
НЃEслядоЃEЃEывавых, ЃEЃEруіЃEЃEыRрыЃE
ВысяццЃEўскрыЃE знаёЃEЃEЃEЃE«святых».
1947
* * *
Краскі ЃEЃEузЃEхаЃEветрЃE
быЃE ЃEЃEЃEЃEЃEжару.
Адбіваў ъьваЃE хмараў
агЃEвістЃEЃEьKенЃEджалЃE
ДЃEЃEўЃEЃEъь хмараў ваЃE,
ЃEЃEзатуЃEць ЃEыхьC ъьчы,
ЃEьIі цеЃEЃEЃEыкрываЃE,
хтЃEіЃEЃEЃEЃEраЃEгчЃE
У цеЃEЃEвецеЃEдоўга, доўга
таЃEЃEў гоыIасць выгіъьў.
I срабрыстым ЃEыкам ЃEЃEЃE
апЃEЃEцеЃEЃEразарваў.
1947
НЃEруіъьЃE
СЃEЃEтнай завірухаЃEтуЃEагъП шуЃEЃE,
ЃEжыЃEЃE усЃEЃEЃEЃEыLЃE суЃEты.
ВьBъПшчам брусыDЃEЃE ЃEыDЃE,
дажджлівыЃEводгулЃEЃEЃEжыўЃE жаЃE
ТапьJі ЃEшнЃE рабіЃEЃE, яЃEЃEЃE,
ветрЃEаксаЃEтнамЃEбыЃE іЃEжаЃE:
ад смутЃE ёЃEгаЃEў ЃEыDбе хмарЃE
і ъьЃEЃEжарышчам яыZ быЃE, яЃEжаЃE
РазбітыЃEЃEстраў асЃEЃEі іЃEруіъьў
смяяЃEЃE заЃEўъь да цьЃEыZЃEЃEхтарыѕ,
і вуЃEцаў шыроЃEя ЃEыгьEасць
выдмамі ЃEстыні засыЃEъь, бы роў.
БЃEъь вуснах смагЃE быЃE ўЃEды ЃEесЃE.
БэЃEЃEў сталЃEзвіваЃEЃE, яЃEстужЃE.
Ў ЃEдзяЃEЃEі ЃEдсЃEя чахлЃEЃEсня,
смерць ЃEўзлЃEза ўсіЃE смыѕжаЃE..
Час ЃEяздьI, ЃEЃE свайго ЃEышЃEрыў.
Час заглушыў ЃEЃEты ЃEжыццё ўскросіў.
У воЃEах заіЃEЃEЃE штъAЃE
сиенЃEтуЃEдь радасцЃEшчасЃEваЃEЃEЃEі.
1947
Яшчэ ъь ўсхьCзе ыD быЃE світаыIЃE
(удзеы[ 21 ЃEрвеня 1941 ЃE)
Яшчэ ъь ўсхьCзе ыD быЃE світаыIЃE
СукрыстЃEыD адсвечваЃEЃE ъь ыDбаЃEаі хмарЃE
і чараўъПча ыD выгіъьЃE стан,
ЃE ЃEрпурьAых ідучы усходках,ЃE
ЃEъь АйчынЃE
дзенЃEдаўыM ЃEчаўЃE ЃE
ЃEдзі саЃE ЃEЃEіЃE ўыMчы раыLЃE
ЃEветрЃEЃEршчыЃEЃE ў абцугоЃEспяЃEты,
і чаднЃEдыЃEглыбьIЃEыDба раъПў.
I доЃE ЃEелі ЃEЃEагъПстым ЃEугам,
скібаЃE іЃEсніЃEЃE узараных ъПў.
ЖаўруЃEсціхаў і ЃEЃEЃEжоЃEтуЃEўЃE ЃE
роЃEтаЃEЃEтораў ЃEекаталЃEсіы[.
I вецеЃEЃEЃEЃEЃE спрачаўЃE ятрЃE
за спеўъьсцЃEструЃEсваіЃEчмяЃEыZЃE
ды ЃEЃE ЃEЃEі да ъьўЃEЃEя ЃEгуЃEЃE
і ъь дрэваЃE
ъь цагліъьЃE
свае іЃEыZ выЃEЃEЃE.
А ъь ЃEгараЃEтоЃEЃE ЃEўъП
ЃE жыцці ЃEжлівыЃE
ЃE жыцці адважных
спяваЃE ЃEъПхіду...
1947
О вочы, вочы!
(да ЃEазаічнагЃEтвъAЃEМ. БагдаыMвіча)
ЗамыѕЃEЃE
У шаЃEах дыЃEых тоЃEЃE
стЃEЃE дрэвы.
І да ЃEЃEі
яшчэ шчылЃEей ЃEстЃEЃEыпалі.
НъH ЃEыйшлЃE
I груганыѕ,
ъьеўшыЃE ъьсытнЃE
вечаЃEспацЃEзаставіў ъь раЃEі.
НарэшцЃEвецеЃEЃEсню заЃEяў,
заЃEяў
ЃEдратъF ъьЃEгнутых,
ЃEЃEчыЃE
А ъь ЃEагаліъьЃEЃEбёсаў ЃEЃEЃE
ЃEваыCроўъьЃEхмарай беЃEЃEЃEрагоыIі,
ЃEадстаў,
спыніўЃE,
здэццЃE да сіЃEвы ЃEымерЃE
I чаЃEвеЃE..
расчыненЃE вочы,
ЃEяЃEЃEЃEЃEрлЃEадвага і ъьЃEЃE
ЃEЃEЃEстьK ЃEхнастыЃE
ЃEЃEсталёвыЃEвеЃE
ЃEжаў...
О вочы, вочы!
Вас ЃEЃEЃE туЃE
ВЃEыD адыZ ЃEЃEсьці сніцеЃE жывыЃE.
У дуЃEах ваЃE
шчэ ыD адъь цаЃEЃEЃEці,
аддаъья дзяўчыъь...
О джунглі, джунглі,
ЃEЃEіЃEбратыѕ забітыЃE
і ЃEЃEЃEъьЃEсталі!
Вас туЃEшмат. ЗЃEснЃEЃEЃEваЃEрыыRў
ъь ЃEывавым ЃEЃE.
О вочы, вочы!
Вас тоЃEЃE ыMчы апЃEЃEЃE
ъьйчыстаю расою,
і вецеЃEжурнЃE
ъь дратъF ЃEЃEчыЃE
ЃEапяяў ваЃEславЃE
О вочы, вочы!
1947
ВяЃEрні ЃEьKенЃEсоыUЃEЃEгасаў
ВяЃEрні ЃEьKенЃEсоыUЃEЃEгасаў.
ХаваўЃE ЃEрнЃEза гараЃE.
ЗъПЃEў апъIъП сценЃEЃEЃEЃEі
ў брЃEзавыЃEсвятлЃEзаходу.
I ЃEсні ціхлі,
шораЃEЃEўЃE
ЃEыDабЃEжнай цішыъП.
I хуткЃEзмроЃEіржавЃEзніЃE
ЃEцеЃEЃEыMчы і дубраў,
і тоЃEЃE ў ыDбе жоўты ЃEЃEЃE
ЃEЃEзавуЃEаў зорных ЃEыў.
I доўга ЃEўЃEЃEжудзЃEъьчы,
ЃEжаЃE ЃEЃEЃEдсЃEЃEтрывьB,
і ў ЃEжкЃEросным, ЃEіЃEарах,
ъьраджалЃEдзенЃEдругі.
I дзенЃEъьстаў. Дзеы[ ъьрадзіўЃE
і ЃEгнуўЃE ЃEЃEЃE ЃEЃE
АЃE ЃE..
НЃEвырашыў ъПчога
і ЃEты дзенЃE
1947
БаварЃE
* * *
ЛетЃE ЃEта ъь ЃEЃEі ўсёЃE
ВяснЃEЃEамежак ЃEывёю адцвіцеЃE.
АЃE ЃEізныѕ ЃEсадзЃEЃEстазелЃE
расцерушылЃEсвае сеЃE.
I ЃEынадЃEвыЃEЃEЃEі ЃEаліъьЃEЃEскам
ъь ЃEстазелЃE ЃEасЃE вырастЃEць,
і соты ЃEўыZя ЃEжыцця ЃEаталіыZ ЃE
ъьЃEваюццЃEатрутным соЃEЃE
А ЃEта, ЃEта ъь ЃEЃEі ўсёЃE
ВяснЃEЃEамежак ЃEывёю адцвіцеЃE.
АЃE смяецца, ЃEынар смяецца ЃE
ыD ўзойдзе боЃEЃEЃEстазелЃE.
1948
* * *
МыD сніццЃEзныѕ.
Жыццё ыDзнарьI:
ЃEдоЃEбацьЃEў
я завітаў.
ЗдаваЃEЃE, ъьўЃEЃE цішыЃE
быЃE ъьрушаъь ЃEіЃEЃEыхьCам.
... ЃEдзЃEЃEяыZ? ,
усЃEшкЃE ЃEаменЃEў соыUЃEўзіраЃEЃE
ъь разбітыя ў воЃEах шыбы.
...ЃEстЃEапъIъПя ЃEакЃEдвалЃEЃEсёЃEЃE
НЃEдрэваЃEвосеы[ ашчыЃEалЃEЃEстЃE
і ъь ЃEдвъAЃE сеяЃE ЃEЃEыR ЃEрнЃE
У хату ўваходжЃE
ДзверЃEъь завесаЃEыD віЃEць.
ЦырЃEЃEтужыў ЃE ЃEце ў заЃEчкЃE
і ЃEвуЃE ЃEъьдзЃEЃE спакЃE
усюды ткалі ссівеЃEЃEраднЃE..
...ЃEвы? Дзе ЃEвы ЃEЃE
Дзе вы ЃEЃEЃE
СЃEтаЃEразвітаыLя ЃEАйчынай
астаўЃE туЃE ЃEвашаЃEхаце.
ШъAах ЃEіЃEЃEьIаў
ЃEЃEстэЃEъП хаты ЃE
уцівіЃEЃE ўспаміъьЃE,
адЃEіЃEюццЃE
ЃEўЃEым скрыЃEЃEжаЃE.
Дзе вы ЃEцеЃE
Дзесь даЃEЃE чуваць
старэчы ЃEшаЃE ЃE
ЃEЃEі ЃEжкай доЃE.
Дзе вы? Дзе вы ЃEЃEЃE
1948
КастрычъПЃE
СЃEгоЃEць сівеЃE ПразорыстЃEсівеЃE
МарьFЃEЃEршагЃEстукъHуцЃEЃEЃEты.
Папыѕдні ЃEЃE
скрабуць ад хмараў дрэвы.
Над вечаЃE
соыUЃEЃEвысаты
ЃEЃEЃEазёраў
заЃEЃEыZя снегам хвалі,ЃE
яЃEя ыDсуЃEднасць!
Паказалася зусіЃEЃEшняЃE
1948
З ъьроднагЃE
ЃEУ ЃEЃE зныѕ.
ДарьB шуЃEць ыD трэба ъь спатЃEыLЃE..
ЃE ХаваеЃEад ЃEдзей сваё ЃEхаыLЃE
НЃEЃEЃEі-ваЃEыD, чаЃE,
ЃEЃEыRць ЃEбіЃE
ЃEЃEвыя ЃEасЃE?
СЃEЃEыDЃE ёЃE
ыD хваліць тваіЃEЃEскаў.
ЃEНЃE ЁЃEскьHЃEю ЃEаменЃEў
ЃEЃEбёЃEЃEсланЃE
ГЃEдзі, ъь іЃE
жыццё струЃEіць
ЃEасатъBЃEЃEЃEху...
ЃE Лес аціЃEад ъьшаЃEгаЃEыIі
хмарай ЃEЃEЃEЃEёЃEі ыDбаЃE..
ЃE СЃEдзеўъь яЃE
ЗдарыЃEЃE ад ЃEыLя ЃE
радасцЃEчуем ЃEЃEрцах ъьшыЃE..
ЃE Валун ъПЃEЃE ыD ўздыхыD ЃE
ёЃEувесЃEЃEЃEЃE ЃEы[...
ЃEЧамЃE скажЃE
ЃEсцені ЃEшчаў,
ЃE блізіъП
шуЃEем доўга?
1949
З чужога алЃEьKЃE
1
ВелЃEі добрЃE
штЃEў садзЃEвосеы[
дорыць шораЃE
і ЃEЃEст
сцеліць ъьЃEстам ЃE сцяжыыIах ЃEъBтыЃE
ЃEЃEстыѕ.
ВъBЃE яЃEдобрЃE
штЃEя ЃEтабоЃE
штЃEъьЃEыD дзеляць гады растанЃE
і штЃEў садзЃEыD спяваюць ЃEушЃE ЃE
ЃEЃEхаыLЃEЃEЃEсні ъьшы
хваляць саЃEасенъП.
ЯЃEдобрЃE штЃEя ЃEтабоЃE..
2
НъH усю я дуЃEў ЃEЃEяЃE
А ЃEтыЃEраыIам жадаў сказацЃE
ЃEМЃE,
ты свет увесЃE
агъПстЃE зара
ў загібаЃEжарсЃEвыЃEруЃE
Ля вуснаў ЃE тваіЃE я ЃEснег ЃEсняыZ,
спЃEсці гатовы ЃEведаЃE ЃEды.
Каб тоЃEЃE шораЃEтваіЃEсуЃEъьЃE
утъAваЃE сцюдзёыZя ЃEтрЃE
усЃEЃEваыCроўъПЃEў.
Там, ъь ЃEыстаъПшчах,
дзЃEЃEчыъьецца іЃEЃEЃEў ЃEёЃE
яыZ стамЃEыZя, беЃEЃEвеі, сталі,
яЃEЃEдухату ЃEад аўтароЃE
...штЃEя ъьдуЃEўЃE, юъьЃEзачараваыZ:
турбавацЃEзбіраюЃE свяцейшЃE іЃEыZ.
ЛепЃEбуду я ЃEужьI ъьЃEЃEваыZ
ъь ейъьЃEшыі заЃEЃEъьЃE
1949
ЭскіЃE
У ыDЃEы[ ыMчы
адыхьCзіЃE ЃEта.
ЗаръПцы свігаЃE
ЃEЃEбёснЃEсхЃE.
СЃEцістасць іхнЃE
забаўъь,
алЃEспалъFЃEва,
азёрнЃE
ЃEЃEскалЃEстынЃE
А ЃEтыЃEсталася зусіЃEъьчліва.
НейЃE ЃEах ЃE возера
заспяваў.
ПсаЃEЃE
ЃEыDсаЃEаўдным раю
ЃEдораыZ усіЃE
ЃEЃEЃEЃEых ЃEў.
1949
СыZ ъь чужыыD
...я доЃE зныѕ, ёЃEдля ЃEыD спакьH.
ГЃEджЃEЃEакъь ў саЃEЃEводдалЃEЃEЃE,
таЃEыD відаць дароЃEшуЃEівыЃE
ЃEЃEасЃE ъь аселіцаЃE
саЃE сабе,
ЃEыгьEЃE ЃEвоЃE!
...выходжЃEЃEхаты. Іду сцяжыыIай, ЃEьH азъьчаъьЃE
УзіраюЃE:
ыD ЃE ЃEЃEі хаджЃEчужацкай.
ІЃEыZ змерЃEЃEЃEдаю роўъь,
ЃEіыWЃE жывуць для ўспаміъьў.
ЯыZ і я:
дзЃEратаваццЃEтрэба,ЃE
вечнЃEыD задавоЃEыZя?
...адчуваю Час ЃEусё ЃEЃEчаткЃEЃEрсціццЃE
АЃEЃEбе схаваўЃE ЃEвуЃEЃEЃE
ыD ЃEЃEдаю ЃEвуціыLя...
ЯЃEдобрЃEзбавіццЃEад ЃEахЃE
увасЃEъBыRць,
ЃEЃE смерць забудзЃE штЃEбыЃE смерЃEЃE
...чую ЃEзвЃEяць званЃEўыMчы.
АдчувЃE ЃEъь ЃEЃEі бытую адзіыMтным...
ГЃEджЃEъь стьJ, таЃEЃEст ЃE
ЃEЃE, ыDдаЃEсаыZ?
...абуджвЃEЃE.
ЦіснуцЃEгрудзі ЃEыўды-раыZ...
ЗЃEъHъьсцЃEЃEдушы.
СЃEсцярога ыMчы ЃEгнецца
жывыЃEразліваЃEжаху.
1949
Чалавек
ДахваЃEыZя ўчыыIі
заЃEдбанЃEЃEьH.
ПраслаўЃEыZЃEЃEдзей,
ЃEывёЃEабЃEтыЃE
я ыD ЃEЃEтаю.
АднЃEя ведаю:
ЃEбіць ЃEбоваЃEЃEжкай
ъьЃEЃEвоЃEрг
ЃEьIЃEці смяротнай,
ЃEынесенай да грудзеЃEЃEіЃE
шуЃEчоЃEЃEЃEьBЃEраю.
Я ведаю, ъьвоштЃEя жыву,
ЃEю ваЃEгу са студЃEў і ЃEыніцаў.
I чаЃE цаЃEю вуснЃEзаЃEхаыZ,
і чаЃE ЃEЃEсьці бегаў
беЃEъьгавіцаў.
Я быў тады дзіЃE-дзіцёЃE
і ЃEЃEдосцЃEі старасць
ыD разуЃEў яшчэ.
I чаЃE скарьCЃEць
смыкам ъПвы,
і чаЃE гора
ЃEсняў
ыD ЃEЃE
I ЃEдръB:
дахвалЃEЃE ўчыыIі
заЃEдбанЃE
ПраслаўЃEыZЃEЃEдзей
я
ыD ЃEЃEтаю.
АЃE я ведаю,
шаЃEуцЃEсваёЃEаздобнай:
ЃEТам, ЃEЃEгоўі,
ЃEбе я ЃEчаЃEю.
...ЃEтаЃE ЃEЃEЃE
ты ЃEыйдзеш ъь спатЃEыLЃE
ЃEрадасцяЃEЃEйгЃEЃEхаыLя,
ЃEЃEславЃEя ўсё-ткі ЃEдбЃE.
Напэўъь, я
ЃE ей
злічыць схачЃE
часіыZ ЃEйгЃEраю.
1949
З ъьроднагЃE
БьJесці ЃEрадасці
твае я ыD ЃEблю.
ДЃEсцерагЃEЃEбе
ЃEбе ыD ЃEыўдзіць.
Замах зрабіў я ъь ЃEбе.
I ЃEтаЃEзныѕ,
(ці будзЃEыD,
ці ЃEжа здарацца?),
адвечнае ЃEНЃEКупалЃE соЃE ЃE
ЃEжыцці ыD ціхнуцЃEабяцаыLі.
СяыLя вецеЃEадшасцеў ЃEчорнЃE
ЃEЃEспрагнасЃEў ЃEЃEі ўсёЃE
ыD ЃEЃEтаючы, аж ЃEЃE дзенЃE
ці быў ЃEгоднЃEёЃE
да ЃEЃEёў уръBЃEЃEдрэваў.
...ЃEыD ЃEанулЃEтрывьEЃEва змярканыD.
ЗахьCъьсцЃEсоыUЃEзмерылЃEўсхьCъьсцЃEдня...
УспьKъПЃEЃE ъьйшчыраЃEабяцаыLЃE
ЃEСцерагу ЃEбе
яЃEыD ЃEыўдзіць.
1949
* * *
У ЃEаіыR даЃEЃEю адЃEаўЃEюЃE.
З ЃEЃE дуЃEі:
ЃEШто будзЃE ЃEадЃEывуцЃE
БудЃEтаЃEсабе ЃEдаўъьсцяЃE
штЃEў ростанЃEЃEжывуць.
ДарьBі ЃEдзЃEапъIЃEя
ЃEАйчынЃEЃEЃEтаецца.
ЧужацЃEя абшары дзіЃEццЃE
ЃEышэЃEцу ад чужыЃE
...зусіЃEыD ЃEюццЃE
зусіЃEыD ЃEзнЃEць:
даЃEЃE ты,
ці блізкі да сваіЃE
ці іЃE
1949
* * *
ЯыZ за руЃE браліЃE, яЃEдзеці ў гуЃEъП.
ПЃEЃEЃE ад радасці ЃEбоЃE ад жыцця.
ДъП ўчарайшай ЃEЃEсцяЃEЃEыхьCзіЃE ЃE
апавядаЃE іЃEусё
ЃEдстаўыZЃE ўспаміъьЃE.
АдньHчы іЃEспалъFалі ЃEЃEстЃE,
апалЃE ЃEЃEбыЃEя.
СціЃEасць ЃEЃEтаЃEЃE ыDбыцця,
штЃEрадасцЃEіхнЃE і боЃE ЃEЃE
да ыDспадзеў сваіЃE
да зльCзеяў сваіЃE
ЃEсаЃEЃEсабе.
ЃEПраЃEтабою, БьEЃE ЃE дзеці беЃEгуЃEъП!..
ЗыMў руЃE-вочы ЃEъBяць:
абЃEъП
ЃEдушы страхлівасцЃE
...расліыIі дзве цішнЃEсохнуцЃEзныѕ
ЃEЃEжным дні.
1950
Эскізы
І
СЃEву свайЃE я даЃEжыць ЃEгу.
Пыл ЃE дзЃEувЃEасядзЃE..
СарьKЃE дзяўчыъь ъьгу
ЃEберага ў хвалі апусціць.
СЃEткаўшы ізныѕ яЃE
шчасце ЃEЃEЃEы[, ЃEЃE ты ыD ЃEжы.
ЯЃEвуснЃE яЃEЃEЃEЃEвоя,
яЃEсльAЃEЃEрасцяЃEЃEжы.
А таЃEзразумелЃEЃEЃEгоЃE
ЃEыRЃEя ЃEЃEць ЃEЃEў,
і ветрЃEЃEсняъьга хоЃE
дрэвы доруць для зоЃE
II
...ЃEыхьCзіЃE жоыIЃEў спяЃEтнЃE дні
да яго ЃEвадою ЃEынічнай,
ъь ўзмежЃE садзіЃEЃE, і ЃEьJЃEтады
спалъFанЃE ЃEЃEасак ъПЃEі.
СЃEятаЃEЃE руЃE яЃEі ягоыZя.
КаханыD іхнае ЃEгаЃEыIЃEдушы.
ПастуЃEзабыўЃE ЃEЃEстатак свьH
ЃEЃEахальCзе ЃEхаыLя ЃEьH.
III
СЃEца чырванелЃEў зняЃEзе дзёыLай.
ЃEЯ ведаю, ЃEроЃEъьчы,
ёЃEспытае: ЃEХто ты, жоыIЃE
Я адЃEжу: ЃEЃEы[ ЃEраяЃE,
асачЃE
А вецеЃEгнаў ЃEапушчаъьЃEўчора.
ЧьAен затаыRў ЃEвыЃEдаЃEъь раЃE.
ІЃEЃEЃEхаыZЃEя ЃEамяъПЃE грудзі ЃE
заЃEЃEъья іскра ъь ЃEЃE
ПЃEты звязаЃE віткамі ЃEзовыЃE.
СЃEваЃE ЃEытагЃEЃEъьЃEЃEъAваю віроў.
ЧужЃE жоыIі ЃEЃEЃEЃE ъьводдалі:
ЃEДзе ЃEхвалі ЃEшчаў?..
СЃEшаЃEЃE даЃEў.
СЃEчнЃE ЃEЃEра дыЃEЃEЃE ў ЃEсках.
Радасць сцерагЃE ъьчнЃE ціЃE
Там зоры ыD адходзіЃE ад ЃEЃEца,
таЃEіхняя знемагалЃEвыЃE
А ыDхтЃEЃEъBіццЃEда хаты.
ЧамЃEЃEЃEзораЃE ыD ъьчаваць?
ПешахьCам ЃEыLіЃEЃEрагнатЃE
яго ыD цешыць ЃEя суЃEдзЃE
I вось руЃE твае я губляю.
Жарсці аддаццЃEЃEразмьAЃEспатЃEыLя.
РьFум узвысіць ЃEЃEзаъьЃEдачаснЃE
забыццЃEжадаю ЃEшмат ЃEтыЃEраъПЃE
IV
СуніЃEецца ЃEява спяЃEтнае ЃEта.
Пь@ач ЃEсня ЃEЃEіЃEсмерці:
ЃEІдзі! НЃEЃEыхьCзь!
I абяцаыZ аванЃEыD звярнецца,
і ЃEык гаыCЃEра: ЃEНЃEзвьCзь!
I шораЃEЃEўЃEасці ЃEвадаЃEў
жыцця ЃEЃEыDъьга ЃEроЃEЃEстэчы:
ПраЃEжаЃEдзверы за ЃEЃE зачыъПў
і тоЃEЃE ЃEЃEЃEЃEглядзяццЃEЃEчы.
...азіраецца ЃEЃEць ЃEшасценыDЃEЃEрыць
свьH спад ЃEдрэва ЃEст.
1950
ПаміЃEЃEакъBаў
1
Я ъьгастру ЃEсу.
ПачЃE гастрыЃE
ъь ЃEакъBах заўтрЃE
Раніца быЃE
і будзЃEзныѕ,
зару сустЃEыD
ЃEсы свігаыLЃE
Я стьJЃEі ведаю ЃEЃEЃEбе.
А ЃEацЃEыD забыЃEЃE
ЃEЃEЃEЃEЃEакъB апъIъП.
Дзесь ЃEводдалі,
ъь стаўЃE,
дратЃEтрымЃEць
ведаЃEЃEЃEЃEЃEжні.
Луг узяць ЃEгореЃEі аніяЃE
СЃEрцЃEЃEЃEсы ЃEусЃEЃEЃEыгъAсці.
НЃEЃEховіъьЃEсеъьжаці,
ЃEвосеы[,
жураўЃE стЃEць
ЃEгортай.
ШастаЃE ЃEса, ЃEЃEЃE ЃEсіў ЃEдоЃEсцЃE
Успаміъьў усё быЃEЃE..
Здабычу ЃEршак ціЃEваў
ЃEЃEгоркасці ЃEЃEъьў.
ГалынЃEЃEгоў ыD ЃEЃEць жураўЃE.
ДалёЃEсцЃEвыраю
іЃEваЃEць ЃEылЃE
МяыD ЃEЃEЃEакъBЃE
ЃEЃEсьбе,
звяЃE іЃEдобрасЃEЃE
скарылі.
2
Я дбайъь ъьгастру ЃEсу,
я выйдЃEраъь,
ЃEршым,
ъь сеъьжаць.
ПачЃE зныѕ, яЃEЃEушЃE-драч
дзяЃE зару
ЃEЃEыDбаЃE
і ЃEстамі.
ПраЃEсаЃEупачатым
зайдЃEъьўЃEснЃE
ад суседсЃEга узЃEжкЃE
Трава таЃEводрасЃEЃEъьбракЃE,
ЃEры ахапЃEЃE ЃEыD жменяЃE
Над ЃEрагаЃEЃEакъBаў уздыхнЃE
ШЃEЃEЃEасакьH скасіў істъCаў.
ІЃEсмерць заўважыў тоЃEЃE ЃEтліЃEЃE
хаўтурнЃE доўга,
ЃEтусліва
ЃEтаў.
Сусед таЃEамЃEскасіў ъьшчьCра
трысцеўъПЃE штЃEдзяЃEў ЃEжоЃE
У сцені ЃEтаЃEЃEутулЃEым
я частЃEбыў саЃEЃEсабоЃE
КанавЃEтаЃEбыЃE буЃEъья.
Рай асвойтанЃEў ЃEтнай ЃEЃEі ЃE
глыбіЃEЃEёЃEстай ЃEгашкам,
і ЃEъПЃEЃEвадзяыZЃE
ъь разбег.
Трысцё ўзръBЃEЃEвысоЃE
сусеЃEскасіў усіЃEадЃEхаЃE
ЦяЃEЃEспакЃEчвЃE, ЃEъьва
ЃEжоЃEвадзяъьЃEЃEяхаЃE.
БачЃEя. Я задаваЃEЃEюЃE.
Сусед ужЃEЃEйшыѕ дадоЃE.
ЗЃEіЃEраса шчэ ЃEалЃEсцежЃE.
БЃEЃE зачаЃEць яго ЃE
ЃE гнёздЃEвосаў ъь ўзмежЃE.
ЁЃEштьCЃE ЃEхаЃEдагадваеццЃE
ЃEЃEбу да БьBЃEці да чортЃE..
Сусед, зайздръBць!
Жыві, яЃEсхъHаш,
алЃEЃEЃEЃE
ЃEіЃEЃEакъBаў
ыD хадзі.
1950
* * *
ШастаыLі за воЃEамі,
я ведаю, быЃE,
ъь ЃEрозе ЃEсцвіЃE.
Вецер ЃEдзЃEухыZЃEЃEзаыLем,
цвердзіў веццяЃE:
ЃE АЃEдня-да-дня
ёсцЃEдзесЃEі цішыЃE,
штЃEвеціццЃEЃEЃEтным ъьраЃEыLем,ЃE
ЃEач зныѕ апЃEчаццЃE
тыЃEсаЃEЃEЃEачам.
1950
* * *
Хуртавіъь снежъья
ЃEуціццЃE сцелецца.
Здаецца, ЃEскЃEцу зіЃE і зіЃE.
Дровы ў ЃEсе ад ЃEдзЃEухЃEветру—
стамЃEыZя ЃEъП саЃEць.
ХваЃEЃEзбЃEЃEЃE
сувеі ціснуцца,
ЃEрашкьCЃEўзвысіць і задзЃEуцЃE
Разбеглася ыDба
да ЃEЃEі ЃEыпалае ЃE
дарога заблуканЃE
ЃEбеЃE-ЃEЃEЃEць.
ПрытуЃEЃEъь ЃEЃEі завірусе ёсцЃE
Людзі ыD ўсе дадоЃE вернуцца.
Дзе-ыDбудзЃEіхнЃEзаснежыцЃEЃEЃE
жыццёЃEзвярыыZЃEзвер.
1950
СЃEвы ЃEаўды скъIанЃE
СЃEвы ЃEаўды скъIанЃE
ўЃEЃEЃEЃEсльAам,
і гады.
МанашЃE ўздыхае вераЃEЃE
шуЃEвады.
НябачнЃEвецеЃEвырастае хваляЃEЃE
уважай!
Крычыць дзіцё ЃEЃEы[ЃEЃE
ЃEНЃEтрымай!..
Я твае цаЃEю вуснЃE
аж за ЃEай ЃE
ЃEта сльAЃEЃEссЃEўъьЃE
ЃEБывай!
1950
ЯЃE жадаЃEЃE
ЯЃE жадаЃEЃE сказацЃEусё.
ЯгоыZ дзенЃEяшчэ ЃEбы зніЃE
ВясёЃEЃEскъGіццЃE яЃEЃEЃEсо,
уніЃE
Там ЃEадхоъПстай высі ўздьHЃE
і хмарЃEЃEспЃEчкЃEЃEгоыIасЃEЃEЃEроў,
і вецеЃEЃEспеў: ЃEъП даЃEў,
дождЃE
I сціхнуцЃE
ЗбіраюццЃEъь выгаЃEдзеці.
У ЃEрагодзЃEшчьCра ЃEгаЃEццЃEЃEткі.
ДЃEдоЃEсівы іЃEрадасцяЃEабЃEты,
жадаЃEыDбу сказацЃEусё:
ЃEМьH дзенЃEяшчэ ЃEбы зніЃE..
А дуЃEі сцерагЃEвыя, дзЃEспакьH ЃEЃEіЃE
ЃEсёЃEЃEскъGіццЃE яЃEЃEЃEсо,
уніЃE
1950
ЭскіЃE
ЛетЃE
Далява ЃEгоў ЃEЃEЃEасёЃEЃEЃEшчЃE
Дзе хаваццЃE дзяваццЃEіЃE
гушчынёЃEЃEЃEьAістЃEЃEяцістай
ЃEЃEЃEвеістым ЃEтняЃEЃE
АЃEраыDЃE ЃEшчЃEъь сваіЃEЃEсцЃE
Лугі развьCъПЃE ЃEвохкія ЃEасторы,
расстуЃEюць іЃEЃE
даць ветразяЃEсваіЃEрасквечаыZЃE
арЃEдаЃEспЃEць
да віроў рачных.
Пад свяцістым соыUам ЃEбасцяЃEспакЃEтнай
ЃEсценяЃEЃEшчЃEскраткамі, бы дыЃEаванЃE,
яыZ ЃEывуцЃEЃEвоЃEъьЃEвіЃEЃEхваляў
ахіыDыZя асакЃE шчылЃEай.
Лугыѕ разбежъьсцЃEЃEбіЃEЃE.
Pyx ЃEтаЃE ыDстамЃEыZ.
ВъHЃEвобмацЃE чытаюць іЃE
ЯыZ ЃEжуць:
ЃEУбожніЃEты!
ПахіыMты ЃEывідаў ад твайго
жыцця
ЃEсіЃE ЃEасатЃE
здабЃEюць?
1951
Далява ЃEгоў
(эскіЃEЃEварыяыQ другі)
ВъBЃEзныѕ даЃEва ЃEгоў
ЃEЃEЃEшчарыѕ
ЃEЃEгушчынёю ЃEтняЃE
ЃEвеістагЃE
ЃEсваёЃEдарозе,
расстуЃEЃEЃE
даць спЃEць ЃEЃEыZЃEветразяЃE
ЃEгоў
да віроў рачных,
адыM спакЃEчаыZя
соыUам
і сценяЃE хмызЃEЃEў.
БраЃEрсЃE руЃE
ад ЃEЃEыPтвЃEаж да старасці.
НЃEзменшчык я дарогаў іхных...
УбожніЃEЃEраЃEіЃE я! ВъHЃEзахіъью вобмацъь да слепатЃE
УражаыLі ў ЃEЃEці астаыRццЃE ахЃEруюццЃE
УбожніЃEЃEраЃEіЃE я!
1951
* * *
НъH ЃEтняя.
У садзЃEсаЃEўі заспяваЃE.
ЛюбуюЃE спевам.
СЃEваю і я.
МьH спеў ъПхтЃEыD чуЃE
ДушЃEразмаўЃEЃEса ЃEьH.
ВяЃEЃEя радасцЃEспадзевы ЃEць.
А ЃEжа, таЃEъьзначанЃE
адЃEць ЃEбе ад спадЃEваыLяў
i ў благасЃEЃE
жыцця ЃEбыць?
ДЃEзаутра, ЃEжа ЃEЃEЃEрліва ЃEдбЃE ЃE
ЃEўЃEіва ыD ЃEрнуся,
ЃEчаЃEць, штЃEзначацЃE
благъGці ў жыцці ЃEіЃE
ДЃEвы ъьзываюццЃEЃEсціъФю знакаў,
ЃEдуша ыD ведаЃEіЃE сваё.
3 хуткасЃEЃEЃE ёЃE бы ЃE дарозе,
радасді іЃEыRць, і дрэыLае ўсё.
АЃEўдні ў саЃEЃEрнуся зныѕ,
дзЃEсаЃEўі спяваЃE аж да раъПцы,
і ЃEсню да ЃEаёў душы спяю,ЃE
спяю сабе, аніяЃEхаўтурнЃE.
1951
ВежЃEзаЃEавЃE
1
He ЃEЃEаўЃEЃE вежы заЃEавЃE ўжо шмат гадоў,
адыM дрэвы таЃEраслі ЃEдпраўЃEыZя ЃE
яыZ саЃE, ЃEытЃE,
ЃEснЃE ЃEжнай, аж да восеъП,
ЃEстык ЃEбёсаў высіЃE суччЃE
ІЃEыZ іхнЃE ЃEсціъФЃEЃEсаЃEЃE
ЃEдзЃEухам ъьЃEЃEьJым ветрЃE
МірыЃEЃE яыZ абЃEжнЃEіЃEдажджоЃE
ёЃEшныхарыў, ЃE ЃEсціыD спЃEваючы,
алЃEўЃEъьЃEыD сцюдзяъПў,
ЃEЃE спяЃEта дрь@ъПЃE іЃEразмах.
ПрастъAЃEЃEЃEушЃEЃE дзяЃEЃE вежы,
сценяЃE атулЃEалі свьH узрост.
КаменЃEвыветранЃE веЃEЃE строЃEі,
ЃEрадасцяЃEвыцерпЃEваў узвыЃE
Яго ЃEраЃEЃEаналі ЃEЃE чужаЃEў,
ёЃEЃEЃEў зычліва ад сталёваЃEятрасці.
ЯЃEроЃEЃEвісеЃEца, ъь іЃEраыZ ЃEыПЃEЃE,ЃE
дрь@ЃE стулЃEасыпанЃE ЃEЃEЃEя ЃEЃEыLяЃE
ВежЃEЃEсстоЃEЃE трымЃEць свьH уздыЃE
ВьCгуЃE ЃEўЃEЃE ЃEЃEвуціыLя, бы дрэў ЃEЃEыLя,
заЃEст згарэЃEЃEтрамаў ЃEЃEЃEсцен,
ЃEгнуцца ЃEзбЃEЃEай ЃEеценяЃE
Там ЃEжнЃE Айчынъья расіъь ЃEЃEаменъП соыUЃE
дняЃE светЃEЃE свеціць іЃE
2
ЛушчыЃEЃE хвалі ЃEскЃE рыбы ЃE
ЃEтняЃEЃE-ЃEтняЃE дзЃEуў.
ВербаЃEЃEъьЃEвадоЃEЃEЃE заЃEЃE
ЃEЃEыZя ЃEсы ЃEёў.
З-ЃEЃEягоыZЃEЃEЃEыLяў стрыбкЃE
ъь ЃEзрухыZя грудзі ЃEЃEыLя,
завіхнЃEЃEюЃEдружЃEвы
глыбіЃE ЃEдзяЃEЃEыRю ЃEў.
ЯЃEдзіЃEЃE гуЃEъФЃEзахаЃEёъьЃE
усё таЃEЃEсняЃEі гуЃEъФЃEбыЃE...
Век знаёЃE ЃEыD штъBЃEі іыWае ЃE
ЃEушЃE злыѕЃEъья
ў сіЃE.
1951
МанашЃE
У хваляЃEвозера ты ЃEЃEЃEъьзіраЃE,
ЃEЃE ўваскрослЃEёЃE і бы ЃEдзяЃEярчысты,
жадаў рассунуцЃE
ЃEьHЃE ыDба.
У ЃEбе тады, ъьЃEўъь, ЃEрцЃEраъьЃE
і вуснамі рабіЃEЃE
ЃEЃEЃEам ЃEыП чыстай.
I ты ЃEйшЃE. ПакіыRЃE ЃEыMЃEЃEсеЃEыZ.
Там, дзЃEъьрадзіЃEЃE, ЃEъьшкЃE ты,
дзЃEбацьЃE і ЃEці
ЃEбе ъь ўЃEыLЃEбралі,
застаўЃE выгаЃEЃE возера ўсцяЃE
і ЃEЃEба іхняя, ЃEўЃEў ъПты
іЃEЃEвуціыLяў восеы[скіЃE
ъьвітыя.
ПайшлЃE ПакіыRЃE ЃEыMЃEЃEсеЃEыZ.
Шум таЃEЃEў ЃEЃEраЃE ЃE воЃEаў ЃEъьстырскіЃE
і радасцЃEЃEжурбЃEсвятыыLай,
і сніццЃE ЃEЃE ЃEыхьCЃEць ыMчы:
ЃEхваляў возера чаруЃEЃEЃEЃEЃEрцЃE
і ыDрастанъь сіыDЃEЃEъFанЃEыDба.
1951
СЃEдзяъПць...
СЃEдзяъПць за гораЃE спакьH і змроЃE
ЃEсльAЃEЃEуцяццЃEадсветам дня ЃE
ЃEціхаЃEЃEрнасці яшчэ ыD змыѕЃE
стук ЃEрцЃEі глыбіЃE,
штЃEсніццЃEў ъьчоЃEЃEсняыZЃE
Ціснецца яъь і ЃEскЃE і ЃEугам
і слепіць чараЃEразбуджаыRю жарсць,
і ЃEрцЃEробіццЃEЃEршаліъьЃEъьтугаў
скіыRць ЃEЃEы[: ЃEЃEвысіццЃEЃEстЃEць.
АЃE за гораЃE сцюдзяъПццЃEзмроЃE
I ЃEЃEЃEЃEЃEЃEЃEводбЃEск дня:
ЃEшпарЃEсці абваЃE ёЃEзаЃEўЃEЃE
шуЃEць ЃEдоЃEЃEЃEдмывамі ЃEснЃE
1951
* * *
КЃEЃEюць штьCЃE званЃEЃEЃEццЃE
ДЃEЃEъIчы ходзіць багаЃEЃEыZ.
У сценяЃEуздарожных ЃEЃEў
адЃEчыць спыняецца
і дуЃEЃE дуЃEЃEшмат ЃEЃEБьBЃE
абЃEъьваЃEЃEЃEъПЃEга.
СЃEтканагЃEвыЃEдкам ЃEдарожнагЃE
яЃEрадзіЃEга, ЃEывітаЃEветлЃE
ЃEрасстаыDццЃE уздыхнЃE варожыць:
да ЃEсціЃEсвятыЃEшчэ ЃEгнецца дарога.
I дуЃEЃE дуЃEЃEізныѕ ЃEЃEБьBЃE
ЃEЃEЃEЃEхлівасцЃEжыцця ъь свецЃE
ЃEЃEзльKЃEыZя ЃEЃEЃEсаЃEспіцы;
і ЃEад вобліЃEЃEсвятыЃEукъAъПЃEў
усЃEЃEіць: ЃEЃEтвасЃEў забыўЃE,
ЃEЃEыRў доЃE
ъь ЃEЃEцы.
1952
У тую ыMЃE
У тую ыMЃEя быў адзіЃEЃEЃEЃE
ЃEЃEЃEыжам схіЃEыZЃE сівыЃE
НъH ЃEылЃEъьда ЃEЃE ЃEўЃEЃE
і ўсхьCзіў ЃEЃEЃEспакваЃE.
А знічкі, зрадъПЃE вышыЃEў,
сеЃEі ыDбасхіЃEагъФЃE
У спелым жыце чуў, яЃEсцежЃE
святы МіЃEЃE ЃEажынаў.
I ЃEач ЃEводдалі: ЃEО, ЃEбы,
ъь яЃEЃEЃEрсце ЃEыстаў?
А ыMЃEЃEылЃE ЃEылЃEі ЃEўЃEЃE
і ъьЃEЃEыжам і ъьЃEусіЃE..
У ЃEжнай боЃEсці жыцця заруЃE,ЃE
ах, шмат баЃEчага ў ціхіЃE
1952
* * *
ЃEНЃEЗамчышчЃEў МенскЃEўсе ЃEгоды
адбываюццЃE Менск, яЃEЃEь@ЃEЃE ЃEіЃEЃE
ъьЃEіЃEвітаЃE..
АбрушанЃE ЃEЃEъПцы ў ЗамчышчЃE
ступенЃEЃE бліжуццЃEў ЃEдзяЃEЃEі,
сценамі ЃEрушнымі, дарогаЃE.
ЃE ВадЃEЃEецца ЃE ъьхіЃE,
раЃE ъьводзіць абЃEручаЃE..
ЯЃEстрашнЃEъь ЃEЃEі ўсе дарогі
ЃEсці дарогаЃE адЃEЃE ъПЃEЃE
ыD вернетЃE,
ъьЃEЃEдсхіЃEъьсцЃEгустьD елЃE.
ЃE ПрасціыIі ыD зніЃEюць ЃEЃEдзяЃEЃEі.
Старажытнасць вечнЃE ад горастЃEсвятога.
ГубЃEемЃE, хаЃEемЃE за яЃE
НЃEвагу ЃEадзеЃEад саЃEга ЃEчаткЃE
НЃEЃEраважаъья!
АЃEУЃEславЃEъьшага,
бо ёЃEугЃEдзеў
зіркам ЃEчы вартасъьЃE
ведаць ЃEйсткі ад роду ъьскагЃE
ЃE«Адысея» і «ІЃEяда» ЃEзаснуўшы ЃEравуЃEЃE
ЃEЃEыPЃEЃEбрукЃE
Пра «Зубра ЃEсню» ЃEыхьCзіць ваЃEчобнЃE
СЃEёЃEъьхабнЃE
СЃEёЃE яЃEЃEсню,
ъьЃEцарствам ЃEдзяЃEЃEыZЃE
ъь ЗамчышчЃEў МенскЃE
1952
* * *
ЃEЧым боЃEЃEтвъAыцца ыDзразумелагЃE
тыЃEрозуЃEбоЃEЃEразуЃEым станецца.
ЗдарыЃEЃE ЃEраЃEъьццЃE ЃEЃEЃE ЃEыў
ъь ыDЃEЃEЃEЃEвадаЃEавЃEЃE раЃE БяЃEзіыD.
ЗанъBЃEвыя ЃEраЃEыZ ад ЃEЃEў ЃE
ЃEрсЃEЃE разбежаста рачнЃE хвалЃEі.
ЃE УчаЃEўЃE за адростак ЃEыPЃEдня.
ДзесцЃEЃEЃEвадаЃEавам
ЃEжмЃE
днЃEрухаецца ваыCроўъь аж да ЃEра.
ПЃEіЃEЃEавацЃEрыбаЃEъьразгЃE увесЃEраЃE ЃE
абараніць абтоЃEад рыбаЃEў ъьхабных.
ЃE Пад раЃE заходзіць благадасць ЃEЃEі.
МяыD збЃEжаЃEЃEвоЃEецЃEузЃEЃEжжаў.
НЃEЃEЃEчыЃEяыZ ў глыбіъП ЃEбачнай.
...дуЃEі ціЃEЃEвыя.
МьEЃEзаутра здьJяццЃEЃE іыWамЃE
...ъь ЃEЃEбе цаЃEю жаыVынЃEвуснЃE
яЃEю трэба ъьзвацЃEяшчэ быЃE
ЃEзвіыLай, зусіЃEдзяўчыъьЃE
1952
З ъьроднагЃE
У ЃEыгьCъьсці зменЃE
туЃEЃE да вуснаў тваіЃE
ТЃEіыWЃE!
ДЃEвы ЃEынадъь,
ветрЃEсуседзі,
ЃEростЃEЃE ветрЃE
шасцяць.
I ЃEЃEЃEЃEхаыLя ЃE чуем абьD.
I руЃEццЃEшчырЃEтабе сказацЃE
ЃEВъHЃEтвае ЃE
сняжыыIай зіхрацца...
А ЃEта!
УЃEды ЃEта
ЃEЃE ъьЃE
Вецер ЃEЃEЃEЃEгубліваЃEсльAЃE
СЃEвы і шуЃEіЃEыD ў ЃEастоЃE
ЁЃEветкЃEзламаў,
ыD ЃEбыць,
ЃEЃEўъь,
асъFЃEю ЃEыRЃEЃEднёЃE
У ЃEыгьCъьЃEрадасці,ЃE
ъьдзёыLЃEзмененай,
ці будзЃEзмененЃE
ЃEгосьці ЃEхваліць?
1952
НЃEзаЃEышчы
НЃEзаЃEышчы тоЃEЃE вусціЃE
У вышыЃEЃEЃEЃEЃEспынёыZ.
Вецер, чаЃE ты ыD хлусіЃE
ЃEсню разрытай ЃEЃEыZ?
ЯЃEдобрЃE ХъGЃEраЃEзаўъПЃEЃE
і ЃEалЃEЃEспяю ўЃEыMчнЃE.
РэхаЃEЃEвуснаў ЃEіЃEразліюЃE,
бы ъь скалЃEвада ўстъHъья.
НЃEзаЃEышчы вусціЃEЃEапалЃE
МесяЃE
здаеццЃE ты спевам спынёыZ?..
АЃE вецеЃEузыMў,ЃEЃEбачнЃE хваля,
і шораЃEЃEсочнЃEЃEЃEЃEыZ ЃE
ЃEЃEспеў згумЃEыZ.
1953
МенскЃE ЃEЃEварыя
ПьKъПЃE ў ЃEўЃEасці, штЃEъьЃEхвалюЃE
бы адзіыZЃEвыхаЃEЃEсцяжыЃEЃEроткіЃE
узЃEЃEЃE угарЃE ІЃEЃEўыZя сляды ЃE
ЃEгіЃE
адтоЃEЃE старых узЃEччаў адышЃEЃE.
МіЃEіЃE ў разбудЃEвыЃE ЃEЃEравы, засціЃE
весеЃE ЃEвеі ветрЃEблукЃEць.
БЃEЃEдобрЃEрыцаЃE таЃEсвятыЃE
дзіду гострую ЃEзваніцу ЃEыDба выЃEгнулЃE
Там ЃEставіЃE яЃEжывыя. Услед за ей ЃE
ыD ъьдвак,
ЃEЃEЃEыLых ЃEітках ЃEжыць алЃE,
СцвярдзеЃE...
Усё трывЃEць соыUам дні.
МалЃEьH ЃEЃEЃE сціхаюць
ЃEЃE ЃEыжыѕ ЃEЃEыLі ыDба ЃEсцені,
ыD ЃEыхьCзіць ЃEіЃEЃEзмроЃEтаЃEсвятыъП...
ТапьJі
ЃEЃEам ЃEыхальCЃEспьCЃE
ЃEБьBам росцяць шуЃEсваіЃEЃEршаліЃE
ЃEіхнай боЃEЃEза равоЃE ЃEЃEЃE,
адрослі іхнЃE апынуліЃE.
Чалавек-статЃEткЃEў ЃEзеі
ПерасЃEгненЃEвыЃEдкам, ЃEаз ЃEзуважнасць
ты застыг, ЃE вечнЃE ЃEзлепЃE ЃEгліыZ.
У вобразЃEъьйлепшыЃEЃEдсЃEЃEдаЃEвіыZ
ыD ціхнЃEразаЃEчарвяЃE ўсцяжнасць.
А ъьЃE жывыЃEяшчэ ўЃEру,
засталъBя, ЃEбыць, ЃEшкадавацЃEЃEбе:
штЃEвуснЃEзаЃEхаъьЃEЃEыDсуЃEЃEЃEъьЃEру,
ыD адЃEылі цаЃEыIам ъь іЃEЃE
ДЃEты ЃEыціЃEЃEЃEзмроЃEЃEсценаў
і ЃEжнЃEшораЃEъьЃEжывы хаЃEеш,
ЃEЃEыMччЃEразбудзіццЃE ъь ЃEЃEЃE жменяў
узЃEццЃEаж ЃEЃEстьJЃE.. I ъьЃEткаеЃE
доы[ ъьибьJЃEЃE ЃEазъAых шыбаў,
зоЃEЃEасъHынЃEі ЃEьJасць хмарыZЃEглыбаў.
1953
* * *
Пачатак быў ЃEчаткам саЃE
зверадаванЃEЃEшчамі ЃEдрузгаЃE ЃEры ўЃEЃEЃE
З іЃEЃEЃEдсЃEЃE скарынЃEю абЃEЃEай
ъь ЃEечЃEъьшы ЃEЃE і ў сціыIі раЃE
штЃEЃEъьшаЃEЃEыві штьCзёыLай заЃEЃEЃE.
I боЃEЃEыD здЃEццЃEўяве дуЃEЃEъьшыЃE
раЃEю змытЃE ъь спЃEве ЃEЃE,
і вечнЃEъьшчЃE звяры ъь ЃEшы,
ъьвоЃEецЃEыDзгубЃEыZя ў ЃEасёЃEЃEЃEсу.
МЃEтаЃEамЃEзыдземЃE ЃEсваіЃEЃEчаткЃE
ціЃEЃEъьчы зіЃEваЃE іЃEсуЃEеныDЃE
ЃEаз ручаЃEЃEЃEжыЃEзаўтрЃEсаЃE ЃEадЃE,
штЃEЃE ў хаце ыD асядзем сценем
і дуЃEай ыD асіЃEЃEя: яЃEЃEъьшыЃEЃEЃEЃEыLем?
1953
З розных ЃEЃEў
1
НебакраЃE(даруйцЃEўяўЃEыLю!),
таЃE дзЃEЃEЃEвершаліъьЃE спатЃEўЃE ЃEіЃE
веЃE спЃEшчваў ЃEЃEсоыUам скратнЃE
Адыходзіў дзенЃE
ЃEЃEваЃEЃE ыMчы, ЃEзіхценыD зоЃE
ВьCгуЃE усяЃEЃEЃEўъь ЃEЃEасторы.
Кажъья ступенЃEЃEЃEі хіыD да адЃEчыыIЃE
ЧасіыZ ЃEтыя ЃEсцё трымае, ЃEчыць;
ЃEчорнЃEзмроЃEузгоркі роўъПць.
РупъьсцяЃEЃEсіЃE скЃEчыць ЃEацЃE
бо, ЃEжа, заўтрЃEЃEйдзе дождЃE
ыD віыRючы утьKЃEруЃEі ыMЃE
ЃEсцЃEапъIъПя заходзіЃE ЃEакъBЃE..
...ЃEЃEбёсаЃEзнічкЃEаніводнЃE,
ЃEЃEЃEЃEдарогу ўыMчы асЃEціЃE...
ЁсцЃEсвятлЃEЃEсценяЃEЃEЃEў,
яыZ вітаюць ад ЃEацЃEЃEіЃEыDыLяў.
2
ЁЃEразуЃEейшы за усіЃEъь свецЃE
Сябе ъьЃEрміць і апраыD.
ІЃE адвечнае: сеЃEъПЃEЃEЃEЃEВіЃEъП
яго ыD страшыць,
ЃEахіыD.
ЁЃEбраў багатыя узяткі ад ЃEЃEЃEстае ЃEЃEі.
А ЃEуг ЃEыRўшы ЃEса стЃEЃEбаЃEЃE
ЃEад іЃEсхіъьЃEЃE ЃEраЃE.
Пра ўсё, штЃEіЃEздарылася,
ыD апаведаў ъьЃEчасаЃEЃE
ХваЃEувесЃEайчыыLай ЃEдрасці
ЃEЃEЃEсцЃEЃEслай ЃEЃE
У ЃEтыЃEвершЃEстаракаватым,
забыўшыЃE ъь усяЃE Час,
хвалю ЃEбе стьBьC ъьўЃEраЃE
знаёЃE сеЃEъПЃEАыQъBЃEці Ясь.
ЗаутрЃEЃE, яЃEты заўсёды,
я заЃEхаюЃE ЃEЃEёЃE
НЃEадступЃE ад ЃEсці глебЃEЃE
буду разаЃEЃEтабоЃE
Чым ахватней сваіЃEжадаыLем,
зайздрасЃEЃEдаю разгЃE,
ЃEтніЃEдосвіткам ЃEбуюЃE ЃE
багаццем сіЃEццЃEзагоЃE
МЃEразуЃEейшыя за усіЃEъь свецЃE
ЃEбе ъьЃEрміЃEі апраъФЃE
ІЃE адвечнае: сеЃEъПЃEЃEЃEЃEВіЃEъП
ЃE ыD адЃEвіЃE
ахіъФЃE
3
ДЃEбоЃEсці усяЃEЃE і ыD да боЃEсці,
ЃEынамсі:
ЃEацыѕыZ дзенЃEЃE апушчаем длЃEъь
да страху веЃE, штЃEідзЃE
ў бытнасці ЃEаіъьў светЃEЃE
ыD згъAшаъья ЃEычынЃEроЃEЃEЃEЃEЃEццЃE
ВаладаръьсцЃEусяЃEЃEя ЃEасягнутЃE асудЃEыLем,
абЃEЃEЃE
ыD ЃEдзЃEзабыўшыЃE, штЃEбыЃE,
і яЃEздарылася спатЃEць яЃE
узъAЃEва ЃEЃEхаемЃE...
МагутъьсцЃEуладаръьсці ЃEдстуЃE ўЃEднЃE
ТЃEась@ЃEвы. ЗрабіўшыЃE асудЃEвыЃE
ъьЃEЃEдзяЃE грэшнымі сваіЃE,
і ъьваЃEдобрымі чужыЃE,
дуЃEеш ЃEЃEтліва:
ЃEЃE і яЃEузяць,
хоць спьJахъь ў ЃEадах трывьBі быць,
ыDЃEЃEзні іхнЃE ЃEтхЃEскія
ў шкадаванъП ъьйбьJЃE ЃEбе.
ЃE
5
НяЃE ъПЃEга ъь дарозе.
ЁЃEадзіыMтным ЃEйшыѕ спатЃEць яЃE
КаръCЃE ўшчалъ@ак ЃEводбЃEзу ад доЃE
даўЃEзнЃE дарогаЃEЃEЃE ЃEчаў.
Там ыDштЃEздарыцца, штЃEсуджанЃE
стварыць ці адысці ъь бочаыZ,
і ціха, ЃEсаЃEго спытацца:
ЃEЯЃEдайсці, ЃEрнуцца, зныѕ дадоЃE?
...дароЃEяЃE ыD трэба.
ЃEСЃEжыыIамі ЃEйдЃE
У гасціъьЃEрадасці забудуЃE
ъь дарогі гладЃE ЃEЃEытЃE асфаЃEтаЃE..
СцеЃEццЃE ЃEжыццЃE суджанЃE
і ЃEсуджанЃE стварыць ъь дарозе.
...усЃEЃEъьецца:
шчэбеы[ ЃEЃEызвычаі ЃEЃEЃEы[ дрь@ыZ,
штЃEЃEашчуЃEваяўъПча ЃEдаў ахвотнЃE
смяротнЃEЃEЃEашчаў ъь варагоў,
шмат раскідаъь ЃE ЃEЃEі ъьскай,
ЃEЃEтыЃE ыDўзабаве, агъПстЃE гарматЃE
шчырЃE
ЃEдпяЃE шыі дарогі заЃEЃEЃEЃE..
ЁЃEадзіыMтнЃEвыйшаў спатЃEць дарогу.
6
...ізныѕ я ЃEдаюЃE ў адзіыMцтва.
Чым ЃEыVацца ЃEыUЃEЃEіЃEдароЃE..
СЃEтлЃEгарыць і ъь скраёЃEсвятлЃE
і дрэвы ыD схіЃEюццЃEдадоЃE ў ЃEроЃE
і смутъьсцЃEусяЃEЃEя ўЃEднЃEЃEывяЃE
утъAъь зныѕ спатЃEццЃEЃEЃEрцам,
яыM, ъПбы анёЃE
беЃEЃEылаў ЃEгрудЃEЃE
ВъBЃEгнеціЃEя, гнібеем ЃEЃEўъьце спагадаў.
ВъBЃEслухаеЃEсвабьCЃE«шчырЃE» апекуныѕ ЃEЃEЃEЃE
і ведаем: жыццё адчуецца ЃEакЃEъьЃE
...бацьЃEЃE сцеражЃEае дзіцё
забудзецца ъь ЃEшчЃE Сам, яЃEбацьЃE, ЃEці,
губляЃEў ЃEроткі чаЃEусё,
штЃEсцерагЃEЃE сцерагЃEва доўга
ў ЃEрадаЃEіхных ъьраджэыUаў.
РазгоыLЃE тады.
НЃEвеЃEЃE ЃEЃEць спрагнЃE ўражаыLі
старьBЃEЃEЃEЃEыLя.
ЯЃEзаўсёды, ЃEызвычвЃEццЃEда сваіЃEъьЃEгаў,
спыѕыDъь, ЃEадЃEъь
задзіўЃEюць:
ЃEМаладЃE ЃE!..
ЃEЯ ЃEЃEды жыццю!
1953
ХрышчэыUЃE
ХадзеЃE АЃEЃEў я. ЯЃEаз ЃEчаЃE
старасць ъьдышлЃE яЃEі ЃEё ЃEЃEыPтвЃE
Будзе ЃEба ўсё. ЖаданыD ЃEжнае уразіць ъьЃE
аддаючы ЃEыві ЃEЃEблізкагЃEъьўцеЃEтвЃE
хрышЃEыUамі хадзем да слепасці ЃEЃEў ЃE
таЃEгіЃEЃEЃEўЃEасці, яЃEскъAсцЃE
штЃEЃEбіць вартасць ЃE
свет ЃEЃEхаыZ чыЃEыDбудзЃEзныѕ
ЃEЃEъBЃEЃEЃEдаецца, тайкЃEчы ўЃEртасць.
I тоЃEЃE даўшы ўбожнЃE тады
ЃEверыЃEсобсЃEЃEЃEцы ЃEраЃEжцЃE
УЃEЃEуніЃEЃEя трывьBамі сваіЃE ЃE
даЃEву, яЃEю ЃEыѕ ыD апалъIча...
Жыццё ясніць ъьЃEЃEъ@ЃEЃE ЃEЃEЃE.
Пытается: ЃEЦі жыць хоць шчасЃEЃE благіЃE?
1954
* * *
КрытыЃEЃEЃEіЃEЃEЃEысЃEчаю
ПрыЃEъПўЃE беЃEхмараў ъьваЃEъПцаЃEбыць.
ЦіЃEваць, яЃEвартавЃE астыгласці жыцця,
я радзЃEЃEыD хачу ў боЃEсцЃEчасу
убягаць сабаЃEЃE
і гаўЃEць усяЃEЃEю ыDЃEспекЃE
ужЃEЃEЃEЃE гоЃEя ЃEсню ЃEшчЃE
штЃEспакЃEтніЃEЃEусяЃEЃEЃEжнамЃEаддаецца.
Я ыDЃEыветЃEвы ЃEЃEсьці ьCЃEслацЃE
хваліць ступЃE дзіЃEці ЃEршагЃE
ПрыходжЃEціха да ЃEЃEжжаў схЃEістых
журбЃEЃEавьCзіць адзіыMцтва скрытнагЃE
Любіць жадаю ЃEЃE ЃEыRЃEя ЃE
будучыЃE ад іЃEЃEыхьCзіць шчытъья.
Незъьемым ЃEяўЃEЃE я ваыCроўъПЃEЃE
дзЃEЃEроЃEЃEраступалі ЃEдзі
ўжо багатыя,
ЃEыхЃEшаыMўъьсцяЃEЃEдоЃEя,
і сльAЃEчутнЃE,
скажЃE
ЃEУбогіЃEзаўтрЃEда ваЃE
я ыD ЃEрнуся.
* * *
ВятрЃEЃEдзЃEуцЃEі ветракі ізныѕ
заЃEЃEць ЃEыламі скрыгаЃEжорнаў.
З воддалі ЃEгоў жаЃEйкі спеў,
бы дзявочы емЃEтаЃEі сораЃE
СЃEў ручаёЃEіЃEыD ў ЃEасЃEЃEЃEбёсаў,
алЃEшчырЃEъПЃEЃEў затуЃE ЃEшчаў
ЃEЃEстваЃEў іЃEыстыЃEі вываратняў ЃEрнастыЃE
ЃEЃEвецеЃEзныѕ іЃEтаЃEспатЃEў
і шорахаЃEжывыЃEЃEЃEгаЃEъьў шастаў.
СухавЃEЃEзныѕ ЃEдзЃEуцЃEЃEтрЃE
УздымуцЃEЃEЃEдарожнЃE
скалынуцЃEъь ЃEЃE збьEжа,
асЃEдзяць твар ад ЃEацЃEзаЃEцеЃE,
смутыZ спеў жаЃEйкі ў даЃEве развЃEць...
АЃE ыD! СЃEтаЃEблагасЃEЃEжыцця ЃEЃEжа!
* * *
У гадзіыZ, ЃEЃE ъьЃEтусь усё збЃEтаъь,
адзіыMцтваЃEуцешанЃEі згубЃEыZ ыDбаЃEабЃEЃEЃEёЃE
ты чуеш, спакЃEчваеЃE
ад ветрЃE здаеццЃE
дрэвы смяюццЃE
упрасіўшы соыDчнЃE ЃEтасцЃE
У гадзіыZ, ЃEЃE ўсё ыD да ЃEду,
і ЃEуг іржавее, ыD ЃEанутЃEраЃEёЃEі сеЃEъПъьЃE
ты чуеш, спакЃEчваеЃE
шараыDюць ад ветрЃE
ъь возеры хвалі,
яыZ, бы ыDваЃE іЃEвады зладжаыZ...
У гадзіыZ, ЃEЃE ЃE ЃEатаў снуеццЃEЃEтыЃEЃEЃE
ЃEроткі веЃEягоыZ і воЃEыZ і ЃEыгьEЃEЃE
ты чуеш, спакЃEчваеЃE іржавым скрыгатаЃE
туЃEЃEЃE заЃEі
скубытЃEць ЃEрцЃEстьJЃE.
Жыццё зныѕ весціць...
1
СабакЃEЃEздьKыZ?.. Зъьчыць, грамадства шуЃEЃE
ДабрахвъHЃEўчыъьЃEЃEдаЃEыDдаЃEЃEжнамЃE..
ЛюдцЃEслыхам ЃEвушаЃE хліЃEюць,
ЃEыкроъПццЃEяЃEда раю блізкагЃE
НЃEЃEъBЃEЃEЃEдбЃEчы, ЃEдзі саЃE
ъь ЃEяцы розніцаў жыцця... МЃEЃEъьшы!
ЦяЃEішчЃEад будоўЃEў даўыM агашанЃE...
Свабода ЃEусЃEЃEЃE ЃEЃEЃEыPтвЃEрадасцЃE
БалазЃEабЃEхаеным дуЃEам ЃEыDзасыЃEыZя ЃEрцЃEЃE...
ЖыцЃE ъьвучыЃE ўбогія ЃEумЃE ЃE
ЃEрцЃEбаЃEча, страты роднЃE.
II
АбурлівасцЃEструыZ ЃEанулЃE
ІЃEрадасцЃEдаўыM апрыЃEЃE
У ЃEзыЃEў ЃEЃEцы чуЃE
боЃEсцяў ЃEЃEць скрыЃE.
БЃEвіыZ ў бубнах бубняць.
СЃEыпЃE ЃEбы скроЃEЃEць росы і слёзы.
РуіъьЃE сціснутЃEЃEяЃE
ЃEЃEдзі ЃEсценЃEъь ЃEдльFЃE
ДЃEвы зызнуцЃEсцюжаЃEі вісеЃEцаЃE.
Музыкам ручаць ЃEЃEыQЃE..
КасЃEЃE сваіЃE грЃEць усЃE
яЃEъь ЃEзычным іыPтруменце.
IІІ
ВятрЃEі ЃEзыЃE ЃEыD снЃEў ЃEрцЃEЃEіЃE
Музыкаў ЃEЃEыR.
Вецер ЃEМенскЃEў ЃEрсЃEЃEЃEывавых.
ПесЃE ыDдаЃEяъья ЃEЃEЃEруіъьў.
ВадЃEыDЃEСвіслач ЃEЃEЃEжы цесным.
У ЃEдваліъьЃEжывыЃEЃEыціхнутае ЃE
ў барацьбе загіыRць.
СЃEга затрымаеццЃEЃEвецеЃEразгЃEіць,
і ЃEдкраднЃEрасшыбіць вісеЃEцаў...
ПатЃEсканЃE шыбы зазвЃEяць,
ЃEЃE воЃEЃEёсцЃEЃEЃEруіъьў...
ТапьJі акуранЃE ЃEгаЃEёЃEусяднЃEЃE
радыя ЃEдзЃEухі ветрЃEспатЃEць.
Вецер ыD ўтрымаеццЃEъь ЃEдстрэшшЃEЃE
шасціць ціхату,
ЃEтчэЃEза ЃEылЃEЃEушыZя ці завірушнЃEснег.
ПесЃE дзіЃEю ЃEЃEдсЃEЃEЃEрцаў вырываЃE
чаруЃEЃEйнасЃEў ыDсхіъФыZЃEвеЃE
жадаыLяў,
штЃEзаўтрЃEбудуць
ЃEаўдаЃE.. і ЃEЃEсьці ЃEыўдаЃE
Крыўда і ЃEаўда ЃEспЃEчкЃEвечнЃE,
ъьрсціва ыD ўЃEЃE
ЃEзначыцЃEЃEЃE
ЃE
V
ШЃEЃEслухЃE ад ветрЃEспеваў.
УскрашаЃEыZ спеў!
НъH ыD ЃEыD ЃEЃEъьгоды
і спадзеў.
Калі тоЃEЃE,ЃE(ёсцЃEЃEЃEя!) ЃE
ты, вецеЃE ЃEдгані.
Я ыD чуў учъAЃE
ЃEЃEгаЃEыZ.
УЃE ыMЃEі дзенЃEузыMсіццЃE
ЃEгкі верш душы.
УцешнЃEрадасцЃEцешыццЃE
ў цішы.
Я зныѕ ЃEашЃEусяЃE
ты, вецеЃE ыD ЃEъП
гнёЃEЃEжкай смутъьсці
ў спагадыZЃEдні.
VI
Нешта зныѕ,ЃEяЃEЃEЃEскЃEскъAчваешся,ЃE
вецеЃEаніяЃEтуЃEъП ЃEЃEчыЃE
УсуЃEЃEруЃEвіць хоЃEдзяўчыЃE
ЃEсняЃEспеўъьЃE сардэчнЃEбоскай.
А хвалі, штЃEЃEаз даЃEЃEЃEыRць,
яыZ
спрадвечъь ЃEсняЃEЃEзнуцЃE
МыD сказЃEЃEтыя ўчора вецеЃEъьЃEзаў,
быццам стамЃEъь,
ЃEглыбіъП ЃEадЃEЃEў
уздыЃEючыЃE.
У сказах сльAаў ыD быЃE...
БЃEводгулЃEЃEрагоднЃE забаў ЃEЃEЃEскіЃE
ЃEЃEастоЃEЃEЃEі вітаЃE.
Любоўъь, бы цуЃEад чараўъПЃE старьBЃE
ЃEьJю водгулЃEЃEЃEрцЃEчуЃE.
Пакут жыцця ЃEЃE,
ЃEЃE ЃEсні слухаеЃE
ад веЃE вечнагЃEЃEЃEдога.
* * *
Я спяю, яЃEапаўыMчы
ЃEасЃE ЃEюць ЃEасЃEЃEЃEі,
яЃEЃEыП чыстЃE ЃEэта
ЃEакЃEъьЃEъь журбЃEЃEглі.
ЯЃEЃEчаЃEЃEсняыZ, раъь,
жаўруЃEабудзіць ъПваў соЃE
яЃEзгубЃEыZ (заўсёды) вецеЃE
ЃEыD за хмарай ъьўздагЃE.
ЯЃEсвятасцяЃEЃEдзЃEі ЃEыдуманай ЃE
я ЃEверыў цуду сталі.
ЯЃEсмерць чужую цешыў ЃEба,
жыццё саЃEЃE ЃEдзЃEдараваЃE.
ЯЃEбыццам скрыўджанЃEЃEдзЃEі і БьBам.
...ЃEЃEадыM быЃE ЃEгчымЃE
ыDсароЃEым ЃEЃEЃEЃEспаміъьў
ЃEбрыѕ абсыЃEць густЃEЃE
хаЃE і ведаю:
ЃEЃEЃEъьЃEыZЃEсльAЃE
сціЃEасць сціЃEЃE ЃEЃEстЃE.
Я спяю, яЃEдахвалЃEЃEхтъBЃEі,ЃE
руЃEЃE выберу, ыD розуЃEЃE ЃEдзеі
(бадаЃEціЃEва). СадзіўЃE,
апіраўЃE ъь ўЃEднЃEтрЃE
і гіыRў, яЃEЃEЃEроЃEатавЃE
Або іъьЃE:
яЃEруЃE ъь жывоЃEЃEЃEаўшы,
аддаўшы ветрЃE «жывоЃEя дараваў»,
распараджаўЃE сабоЃEсурова:
ці смерць, ці жыць быЃE ўЃEва.
...ваЃEЃEспяю:
яЃEапаўыMчы
ЃEасЃE ЃEюць ЃEасЃEЃEЃEі.
ЯЃEЃEыП чыстЃE ЃEэта
ЃEакЃEъьЃEі ъь злЃEЃEглі.
* * *
У адзіыMтнасці сваёЃEЃEучъAЃE і вось ЃEЃEЃE
ЃEтрыѕ ЃEбіць ыD ЃEрастанЃE
ЗадавьJенЃEулетЃE звер ЃE
ЃEЃEўъПчую абЃEыRў я раыR.
...і вось раъь, штЃEЃEЃEЃE
У глухацЃEЃEшчЃEскрытнЃEЃEгу.
Паміраючы, усё адзіЃEъьўЃEЃE
жыццю дару ЃEвагу.
АЃEусЃEымалЃEай, смутъьЃEЃEыП
я ЃEъ@ъьсцЃEчуў ЃEіЃEуздыхаў
жыцця хлусЃEвага іЃEЃEаўдаЃEскрутнай,
штЃEраъПЃE ўсё,
яЃEслыѕ ЃEспешъьсці ГамЃEта
ЃEЃEЃEЃEсмяротнЃE
гастрыъП ЃEча.
* * *
Вецер, ты ЃEдзіЃEсвет увесЃEбыццёЃE
Ці ЃEзнаеЃEЃEыD ў дняЃEЃEыRЃEЃE
Я ыD заЃEўъПў ЃEстатЃE
шарохным ЃEсцем ъь адьJЃE
СтаЃEчую чароўъьсцЃEЃEжу ў ЃEасатЃE
А ЃEЃEатым ЃEЃEЃEем ЃEъьЃEЃEчкай туЃEыZ.
НЃEсцежЃEЃEзорных ЃEЃEыкі журавоў.
ЗЃEЃEгшЃEЃEасаваныDЃEЃEуцехЃEадцвітаыLя,
здаеццЃE вецеЃEЃE ўзбяЃEжжЃEвёў.
ЯЃEЃEўтораццЃEсказацЃE
ёЃEштьBьC ъьЃEжурбъCай восеъП
дажджавыя ЃEсмЃEразвіваЃE
ШтогоЃEасенЃEю ЃEрою
свет ыDспакЃEтнЃEстарасць забаўЃEЃE
1954
* * *
АЃE вецеЃE суЃEЃEйся
і ЃEрцЃEсуЃEЃEЃE
ХачЃE яЃEЃEушЃE раю,
ЃEЃE ЃEіЃEЃEьH.
МьH гоЃEЃEЃEвіхравей зіЃEвы.
Хай ЃEрцЃEЃEецца!
БалазЃEЃEзгьCам светЃE
АйчынЃEадзавеццЃE..
В ъBЃE даражоъья, ЃEЃEЃE
ЃEсуЃEЃEі ЃEйгЃEЃEрцЃE
заснЃEтоЃEЃEЃE
штЃEЃEашчуЃEзнаў,
сыЃEячы да ъьЃEту жвіЃE
Пад ягоыZЃE ъьгаЃE
быЃE сляды звяроў ЃEгучыЃE
Каб ЃEць яЃEэЃEЃEдзёЃEЃEяыMвы,
ЃEЃEЃEстЃEЃEужЃE скручваў.
У суЃEЃEі ЃEйгЃEЃEрцЃE
я ЃEашчураЃEзайздръBціць ЃEшу:
свабьCЃEіхнЃE хваліць хачу
ў сцізе ЃEшчаў.
Я сцігую ЃEыRЃEЃEЃEрцаў шораЃE
МыD ЃEбы вецеЃEъь ўзвышшаЃEъьшыЃE..
ГыDўъь ЃEЃEраю ъь ЃEыжЃEЃE
астаыIамі старых ЃEашчаў.
* * *
З ЃEрпЃEвасцю я ЃEбасцЃEЃEдарую ворагу.
НЃEўЃEршыню я адступЃE ЃEру.
КурыцЃEі ЃEЃEЃEі дыЃEЃEсмерці
і ъПЃEЃEзнібаЃE
ЃEыѕ жаўыDра.
Ці ыMЃEспаквоЃEццЃEЃEыкам боЃE?
Ці ЃEЃEЃEвысвяціць схаванае ЃEрпеныD?
УЃEыгьEваецца
ъьтхъФыZЃEсныѕ ЃEутЃEвасцЃE
сваіЃEасЃEЃEццЃE
ЃEЃEЃEыLЃE
Ці ты, ці я, ЃEЃEЃEбрЃE ЃEжыццяхваляЃE
ЃEывёЃEда берагу даЃEЃEга.
I, бы ъь злъBць
ЃEвыЃEЃEтаяЃEіццЃE
тоЃEсаЃE сціЃEсвяціЃE
штЃEздзеЃEЃEЃEі ыD ведаЃE
НЃEціхнЃEспеў ЃEтрыѕ усЃEжных,
яЃEраса спадае, ЃEбачнЃE ъь ЃEЃEю.
Весткі смутыZя, ЃEвоЃEетъь, ЃEчуўшы,
спагадамі ЃEЃEЃE іЃE
ЗЃE дабрьK ыD ўгаЃEъПЃE
ЗгоднасЃEЃEзаслужанай яыM
штьCЃE ЃEЃEъьЃE ўваскрасаЃE
* * *
УЃEўыDъь ўсё заручаъь сабе,
хіба ад ЃEрцЃEЃEжнЃEЃEтаЃEдуЃEць?
ШЃEЃEЃEрожняга ў ЃEрцЃEЃEЃE
смехам смешыZЃEчортЃE
ПакулЃEЃEтрЃEыD дзЃEуцЃEЃEдаЃEЃEЃEсных,
ЃEюць ЃEтвьH хваёваЃE
ручайцеся сабе жыццёЃEзавіхнЃE
НЃEЃEгчэЃE і ыD будзЃEЃEжкЃE
ЃEрнуцца хмарам да верхаліЃEЃEсу.
Надыѕга астаецца ў ЃEрцЃEЃEзкЃE
яЃEъьведаЃEъПЃEЃEрпенЃE ЃEЃE
А ЃEЃEЃE ЃEраъПшні спакьH даЃEЃEЃEсных
ад схЃEЃEыDба вецеЃEуварвеццЃE
ручайцеся сабе: ЃEжы ёсцЃEхістанЃE ЃE
жыццё заручаъь сабоЃEзавіхнЃE
* * *
У ЃEЃEЃEчастЃEыD стае вады.
Аднак бруняць фаыQанЃEструЃEёЃEхаЃEдным,
ЃEсаЃEЃE ад ЃEдзей шуЃEым ЃEсцЃE
ў блізіъП ЃEра ЃEыгьCаў ЃEўыZЃE
ВіыM таЃEамЃEЃEецца ў воддалЃEах фаыQанаў,
ЃEстаўЃEъьЃEъь сталЃE
МрояЃE ЃEрцівыЃE гуЃEЃE ЃEЃEапьHцы
трымЃEць, яЃEхвалЃEі ў басейнЃE
бо ЃEЃEЃE
іЃEсправіццЃEЃEгуЃEъФю сваіЃEцеЃEў,
іЃEЃEрцам, штЃEЃEвечнЃEЃEецца?..
Вецер скардзіццЃEзванамі іЃEсвятыЃEў.
У святлЃEжаўцеЃEЃEсвечак,
ЃEъьбаЃEыPтвам шчырым,
святары за іЃEЃEЃEбою стыгыRць.
* * *
ГэтаЃEдорага ЃEхаыLЃEъьша
і жыццё.
СЃEваЃEвецеЃEшчасЃE,
зычыць ЃEшчЃE
і дзіцё
ЃEсёЃEЃEъь руЃEЃEЃEЃEці ЃE
спеў яЃEЃEхаыLя.
...ЃEъьЃEве вецеЃEЃEЃEгодзЃEшуЃEівая,
ъьтрапіўшы ъь след садоў,
вецці ЃEражніў ад ЃEсця асъFЃEга,ЃE
ды зныѕ:
таЃEсцені ўтрымалі ЃEыгаствЃEЃEхаыLя
(ыD сварЃE дзедавЃE,
ЃEЃEхаыLЃEЃEЃEыўджанае ЃEхаыLем.
* * *
НЃEведаю, штЃEты дуЃEет,
я ўжо юъьЃEЃEхаыZ?
Я чую ЃEъBЃEЃEЃEрцЃEзахоЃEагЃEЃE
ЃEсёЃEю цешу раыR.
Вецер ЃEрывістЃEъь ЃEяцы.
Ветру боЃEЃEад «ЛявоъПхі».
Краскі адышЃEЃE расці даЃEЃEЃE
ъь андараЃEЃEЃEасЃE свавьJяць.
НЃEЃEацЃEзабудуЃE ЃEъПзавоштЃEЃEбе.
ХваЃEецца вецеЃE хвалююЃE я.
ЃE ДЃEцаЃEыIЃEрыхтуйЃE! ЃEсмяецца яъь,
бы ЃEЃEацЃEгуЃEтая.
НЃEведаю, штЃEскажаш ЃEсля,ЃE
я ўжо юъьЃEЃEхаыZ.
Я чую ЃEъBЃEЃEЃEрцЃEзахоЃEагЃEЃE
ЃEхаыLЃEцешыць
ЃEхаыLЃE
* * *
У гурцЃEЃEЃEасЃEЃE гатоў узвіццЃEвецеЃE
і ЃEьJЃEзмыѕЃEуцЃEаж ъьЃEвозераЃE
ХЃEраЃE ЃEветліва ўЃEыгьEанЃEвечаЃE
бы соыUЃE ыMчы ЃEравоЃEць.
ЃEі я ЃEашЃEЃEбе: ЃEПрыйдзі,
ЃEтоЃEЃEтоЃE дзЃEёсцЃEзавівы
ЃEЃEдыЃEЃEтрыѕ асенъПЃE
ЃEЃEвыгляЃEсоыUЃEгаЃEзлівы.
У дні адЃEту ЃE ЃEгодзіЃEя.
Я ЃEЃEад ЃEабьH заўждЃEсхіъФыZ,
слухЃEыZ ветразЃEЃEраЃEавЃE
абЃEўбогі ЃEад МадЃEъьЃE..
* * *
ГалубЃE шызая ЃEЃEЃEсні таЃEЃEецца.
СЃEваЃE спяваЃE
УбраўЃE саЃEувесЃEЃEЃEЃEЃE
ЃEсняыZ раЃE
Вецер, бы ъьўЃEснЃE
ЃEціць туды, дзЃEгаЃE
ЃEасьH ЃEЃEъьЃEцешыццЃE..
АЃE вецеЃE ыD чаЃEЃE
ЃEЃEстЃEў ЃEьJых ЃE
ЃEсняыZ раЃE
...і таЃEздарылася, штЃEзныѕ,
я зныѕ руЃEівы да ЃEхаыLя.
Сад ъь ЃEдзёЃE ХачЃE ЃEЃEгаЃE
туЃEў дваіЃEспатЃEыLЃE
ГалубЃE шызая ЃEЃEЃEсні таЃEЃEецца.
СЃEваЃE спяваЃE
УбраўЃE саЃEувесЃEЃEЃEЃE..
I зныѕ ЃEсньH
ыD сохнЃEгаЃE
* * *
ЗъAЃEЃEдкія іскраццЃE яЃEраса,
і вецеЃEЃEгкі ЃE
дыхаыGЃEдзіЃEці.
Сад губляецца ў ЃEцёЃEах,
і ЃEьIі ЃE
гаЃEыIЃEыDЃEўЃEці.
Калі ЃEЃEЃEЃEзасвяціў раыDЃE
і вецеЃEЃEьJЃE
сцішыў шаЃEеныD ЃEсця,
я, ЃEўъь,
ЃEЃEі глушэЃE
здалёЃE,
ЃEдсЃEхаў БьBЃEЃEыйсцЃE
* * *
ДьEдж спыніўЃE.
ТЃE вецеЃE ЃEдастатЃE
ЃEЃEЃEЃEгавары за ЃEъ@ЃE гоЃEснЃE
Барздзі да дрэў.
ПасЃE дажджу, бы арфы ыMвыя,
яыZ
гучней адЃEіЃEуцца...
...ЃEроўъПцы сваіЃEчасіъьў доўга
дрэвы добрасЃEЃEдажджыЃEзіхцелі.
УыMчы тоЃEЃE вецеЃEіЃEЃEануў,
бы ЃEЃEЃEЃEрсЃEўЃE ЃEЃEбёснае ЃEЃEЃE.
* * *
Вецер шасцеў за воЃEамі,
шасцеў.
ХЃEры ЃEЃEЃEзганяЃE ЃEыDба.
А восеы[, бы спрытнЃE руЃE,
воЃEатЃE ЃEдрэў здымалі.
БЃEсавіъьЃEЃEылЃE шаЃEеў,
шаЃEеў
за воЃEамі шорахнЃEвецеЃE
НъH апушчаЃE ыDадгоыZя сцені ЃE
цеЃE ЃEдушоЃEразверыцЃE
Перад світаыIам вецеЃEзаціЃE
заціЃE
МесяЃEхмарЃEЃEагъьЃE.
ЗваъПцы святыЃEў
ыD ад ЃEЃEі,
ЃEЃEыDба
ЃEбёснай цвярдыняЃEстЃEЃE.
* * *
Так ціха, штЃEъьваЃE здаеццЃE
саЃEрассыпаўЃE ў ціхату.
СЃEца заходу, бы скроы[ бражьAЃE ыDба.
I чаЃEусяЃEЃE даЃEЃE, ЃEспамятнЃE
бадаЃEзрабіўЃE ЃEчорнай зароЃE
Ветру ЃEЃE ЃEёЃEза дзенЃEацяЃEеў,
ЃEыRецца скрасці ўражаыLі дрэў.
ЦіЃEЃEЃEзіркЃEвозера свеціццЃE
ЧаръC і трысцё ЃEваЃEсы абЃEЃEЃE
ъь ЃEечЃEЃEЃEжжаў апалі.
У ЃEты вечаЃE блізу свята-святочнЃE
цеЃE аціхлЃEЃEўЃEіваЃEЃEЃEраЃE..
СЃEца зайшЃE.
I ъь сцежЃE, ступіўшы, зныѕ ЃE
заўтрашъП дзенЃE
турбъCай
ЃEЃEрыць.
* * *
Дзеы[ свеціццЃEда сваёЃEЃEры.
НЃEўсіЃEЃEдайкасці ў ЃEгліцаЃEъьшыЃE
...гоЃEсаЃEЃEскратным, аж за ўзгъAЃE,
ЃEха ЃEіЃEЃE
заЃEшнЃE
МыѕЃEай гутаркай, бы хата цуЃEЃE зіЃEЃE
ЃEрцЃEскардзіццЃEЃEстухЃE
даЃEъьЃEтравяъПстым,
ЃEверасоЃEЃEЃEъьЃE
Там вецеЃEзмёў
дуЃEі ягоыZя,
і стук рагоў ЃEсустЃEЃEЃE
ъь святоЃEЮЃEя статак ЃEсньH.
ПЃEсвьHЃE зайздръBціЃEвёснам,
ЃEсоыUЃEЃEссыѕваецца да ЃEры
ЃEстухЃEўспьKъПць:
ў часе сеъьЃEсу
заўсёды духаЃEёЃEстарЃE
НЃEЃEжняЃEскъIаных ЃEЃEць вогнішчЃE
СтатаЃEыD хаваецца ў хмызЃEЃEЃE..
Надзіць бачыць: ручаЃE бы ЃEЃEць,
усЃEЃEъьЃEЃEта ў ЃEсоЃE
1953
* * *
...ЃEвышыъП! НябёснЃE- вышыъП!
МяыD ЃEЃEЃEыD етрашыць рогаЃEЃEраЃEгаў
ЃEЃEвашаЃEцёЃEай абЃEсветЃEЃEзналіцаЃE..
ДЃE ыD!
БарздЃEЃE
Дзе ЃEвецеЃEдураслівы?
Вей!
Вей веЃEЃEЃEты, ЃEдзЃEухам ЃEбачным!
МыD ЃEъBъь ўжо, ЃEЃEстрашнЃEтуЃE
А ЃE?
СЃEЃEЃE смяЃEЃE
ЃEдаЃEЃEЃEадЃEЃE дзЃEі,
абвеЃEЃEыD,
раздзьЃEхаЃEшляЃEПтушыыZ
ЃEацёртай сцежЃEЃEЃE
знаёЃE для зарыъьЃE
АЃEыD!
МыD ЃEъBъь туЃE
ЃEЃEстрашнЃEъь ЃEЃEі ЃEёЃE
ДЃEгаЃEбоЃEЃEту.
СЃEЃEъь ЃEЃEя ЃEруыIамі ЃEдоЃEЃE.
Вецер, ЃEЃEжы!
Даляту хутчэЃE адЃEЃE я выЃEцеў.
О вышыъП! НябёснЃE вышыъП!
Пад вашаЃEзналіцаЃE
ЃEЃEзаыLяЃEродных ЃEзаЃE
задорасці ЃEыві ЃEёЃE
* * *
Калі ёсцЃEсльAЃEсаЃEЃEЃEршае,
то ЃEта:
ЃEхаыLЃEбыЃE,
і штъBЃEі іыWае,
боЃEшая чыЃEЃEі вера і брацтвЃE
ЃEта ЃEці ыD ЃE,
ъьЃE удваіЃE
штЃEЃEЃEіЃEЃEбе, і сёыLя, і ўчора,
сльAам ыD ъьзваным?
Калі тоЃEЃE быЃE яыM
ЃEЃEтаЃEі ЃEрпеныDЃE
дыЃE ЃEбыць, ЃEсльAах ъьйпершыЃE
жыЃE трывьBЃE
ыDсказанЃE ад саЃEга ЃEчаткЃE
твайго і ЃEйгЃEЃEЃEыPтвЃE
Любі яЃEыDадрачоъь,
і сльAЃEЃEршае і апъIЃEЃE
будзЃE
ёсьцеЃE ЃE, і быЃE ЃE.
1955
* * *
НЃEўзбяЃEжжЃEсмутак ровеЃEЃEъ@ЃEЃEслёзаў.
У ЃEра выЃEыўшы, жадаеш ЃEъПць хвалі.
(ЧагЃEъП хочаццЃEчаЃEвеЃE!)
ДЃEверыЃEрадасцяў ъПяЃEі ыD ЃEЃEьEыш,
яыZ ў благасЃEЃEЃEапалі.
(УЃEднЃEў яЃEЃEЃEяыZ адыZ спрадвекЃE)
АЃE смяешЃE,
ЃEынятліва,
да слёЃEтаЃEамЃE
ЃEЃEхвалаў блудъПцы ъьдрыўъьЃEі ЃEыгьEай.
ВьFЃEЃEад ЃEбе яъь ўсё,
ЃEЃEыRўшы спаміЃE яЃEЃEЃEЃEапарьEыDыZ.
0, ЃEЃE ъПчога ыD ЃEзаць ЃEЃEсмутак,
ЃEЃE ЃEхаыLЃEў сваіЃEЃEчаткЃE
ЖаданЃEЃEчастЃEЃEЃEткі ЃEЃE ЃE
і ЃEрцЃEыD ЃEъьваць журбъCаў скраткЃE
1955
АЃEсныѕ, ад ЃEЃEці ЃEчутнасці
I
Няўтойнасць ЃEжнЃE, заснуўшы, я ўяўЃEў узъAам,
штЃEў водмежЃEЃEдушы ЃEЃEгаЃEЃE.
Я верыў ЃEўЃEасЃEЃEсваіЃEЃEазъAым,
і ЃEсцЃEіЃEбыЃE ЃEыMЃEЃEтняя ды ЃEсцеля.
Я ЃEагыZ іЃE. I ЃEжнЃE вахлавасць ЃEрада ЃEьH ЃEсцелЃE
таЃEЃEадЃEтраным ъьўроЃEЃEі утъAам,
штЃEздавалася ЃEЃEажЃEць ъьвоштЃE У ЃEторыЃE
ах ваЃEЃEаміы[! ЃEёсцЃEЃEъ@ЃE розуЃE і цеЃE.
Пад уладай схьAанай душы, яЃEвецеЃEыDъьвочнЃE
я ЃEЃEісці жняцоЃEЃEЧас ЃEбы, ъь свЃE Ніву, "дзЃEЃEжнЃE
ЃEЃEЃEбыў ЃEрпЃEўзмахЃEрады. I ЃEЃEбе уръHыZ.
У светЃE ЃEЃEдаЃEЃEЃEзоЃEусЃEхваўЃE, бы ЃEіЃEразважыZ,
ЃEЃEтоЃEЃE зныѕ ЃEсеЃEшчах ЃEысъПць братыѕ сваіЃE
ЃEадзіыMтнай тайнасЃEЃE.. святога ыD ад святыЃE
II
У ЃEЃEці ўсё бываЃE
МыD ЃEЃEць сёыLя ЃEдмьAіЃE дзівоснЃE
чаЃEвеЃE ЃEршамЃEўсёднЃEбыЃE,
дзЃEЃEбую свЃE ЃEхаць ёЃEЃEЃE
дзЃEспадЃEемцаў ЃEЃEЃEць здаралася
і дзЃEЃEзмъGыZ і старЃE
ЃEЃEузвысіць розуЃEсвьH,
яЃEъПзеы[ЃE ЃEроЃE
АЃE ыD сніЃEЃE яЃE
ЃEЃEЃEЃEршчыыZ суцеЃEжыцця
іЃEсуЃEЃEем быццам соЃEзаЃEаўднЃE
дзЃEўсё ъьзначанЃEъьдуЃEъьЃEразмершчынай ЃE
ЃEжнЃE ъьўЃEры ЃEымай, яЃEыDйкі раЃE
штЃEбудзЃEыDЃEЃE ъь ЃEсцёЃEтваіЃE
фосфарам жыцця свяціццЃE
дзЃEбы,
ад ЃEчы, ЃEыDъьЃEЃEставьI,
адходзяццЃEзавіціыZ вады да берагоў
і ъПЃEуцЃEЃEЃEЃEіЃE ъьрасціваЃEглуханёЃE
ЃEыхьCЃEць усяЃEЃEя жадаыLі ъьЃE
ЃEыDЃEражытыЃEаніяЃEжыццёЃEЃE
бо ўсё бываЃEў ЃEЃEЃEЃEЃEъьшыЃE
I руЃE ъьшы годзяццЃEрухлівасцяЃEусяЃEЃE
і душоЃEрасцёЃE яЃEдрэва ЃEЃEраЃEЃE,
і хіыDЃEя ЃEбыць,
хоць ЃEьJымі,
алЃEбажкамі.
Усё ыD забываецца ў ъьшаЃEЃEЃEці.
III
ЁсцЃEадъь дзівоснЃE часіъь:
яЃEспакьDЃEя ъьзаву.
КроЃEя скроЃEЃEъь травЃE
і ЃEагъьсцЃEЃEЃEъья
ахвотнЃEЃEчаЃEЃEўЃEЃE
БылЃEЃEЃEЃEжкЃEсустраЃEць спакьH.
Я ЃEзнаваў яго заўсёды ў ЃEцёЃEах.
МалЃEЃE заъПЃEў яго. I слухаў брунЃEЃEыніцаў,
ад яЃEЃEдзяЃEЃEЃE да раЃE ЃEЃEя.
А ЃEцёЃEі? У ЃEцёЃEах ЃEстукЃE ЃEынуканЃE
ДзверЃEыD адчыЃEць. Я цеЃEю за дзЃEрмі спалъF:
ЃEЃEрнЃE ЃEшчынЃE трымае ЃEру зльB,
ты ЃEБъBЃEя струъь, штЃEтрэснуцЃEЃEжа.
2
МЃEыD ведаем, дзЃEчастЃE ёсцЃEЃEжы
спатЃEыLя ЃEраЃEў, узъьыIЃEабЃEыVаных.
МЃEзнічкам ъьзіраем іхных душаў ЃEраЃE
яыZ, яЃEЃEыDыZя ъь сталЃEъьжы.
ІЃEЃEтацьваЃEабяцаецца свЃE зняЃEЃEсцЃE
блішчэць выЃEдкам ЃEроткагЃEспакЃE,
ЃEЃEЃE іЃEвочы ў ЃEцёЃEах збЃEЃEуцЃE
ЃEыDйчым ЃEыкЃEЃEжыцця умеласць!
IV
З гоЃEсаЃEЃEЃEЃEЃEЃEЃEЃEі
руЃEЃEдрыгъCъьЃEя ЃEру ЃEсчынЃE.
СхіъьюЃE беЃEруху. СыZ жывуць,
жыЃE
ўЃEчыўЃE.
УЃEта ЃEЃEчавасцяЃEыDба верасня.
ЯЃEЃEыльK ЃEдзЃEуўыZ згЃEЃEвецеЃE
ВъBенЃEбудзЃEцёЃEЃE. Так ЃEгкЃEверыццЃE
ЃEыкЃEце.
АдоЃEъьга гурмай усяЃEга быцця
(дзЃEъьваЃEсцежцы ЃEЃEасці ЃEжкЃEзнак),
спадЃEваыLі ЃEышацца. ДЃEЃEЃEты жыцця ЃE
усяЃE..
РаджаыLЃEыDўтрапенъьЃEЃEЃEадчуваыLі ъьшы.
НавагЃEдбае абтоЃEзнайдзенЃE
ВьBъПшчЃEЃEтухлЃE... ды ЃEыП ЃEшчацЃEЃE
хлеб твьH абыдзёыLЃE
ЃE
V
ТваіЃEіЃEЃEЃEайЃEюЃE, яЃEсвятасцяЃEяЃEЃEЃE
часу аніяЃEуцягнасці свае ЃEыRць.
Так частЃEветразі ъь быстрыъП рачньH
і да хваляў, і да ветрЃEЃEыRць.
ЧуеццЃEЃEырьCжаъьсцЃEда чуткасці чуцця:
ЃEрцЃEыDЃEрпЃEвіць ъьЃEдрь@язных ЃEстачаў.
Я ЃEжнЃEдзенЃEЃEркЃE: ЃEКаб хаЃE
я штЃEыDбудзЃEды ёЃEЃEабачыў.
I таЃEЃEскЃEца ЃEсвет ты ЃEЃE
ДЃEзаутра стацца ЃEжа ЃE-іъьЃEамЃE
ПеражыванъП дзёЃEя ЃEдушы сцяроЃEЃE
шмат ЃEдкупъьга дзеля ЃEбе ЃEтабоЃE..
БЃEзіццЃEЃEра, яЃEЃEадзеЃEыDЃEЃE,
я ЃEчнЃEЃEбіць ЃEрады ЃEЃEычасці;
цвяЃEццЃEад туЃEцеыLя ўыRЃEвыЃEыMЃE
і ъьвучаць яго:
ЃEНЃEЃEгкЃEад жыцця ўсё ўЃEасці.
1955
VI
Назіраю і чую ўсёЃEдушоЃE ЃEЃEсвет
аніяЃE pyx я частЃEЃEыD раблю ЃEйгЃEручаыLя.
ЧасткавЃEў ЃEрнасці азъьчаыZЃEспакЃEЃE
знахьCжу ЃEаўду собсЃEЃEЃEызъьЃEыLяў.
ВъBЃEзаўтрЃEздарыцца: я ЃEраЃEыLЃE
ЃEверу ЃEЃEдосці ЃEяЃEзусіЃEыD скЃEчыў.
АЃE штЃEёсцЃE і будзЃEхваляваыLем,
ЃEсціЃEым ЃEзіркЃEыD схавЃE вочаў.
Я ъьзіркам слядкЃE за жыццёЃEЃEіЃE
часіъьЃEЃEжнай жыўЃE яго і смерчу.
I тоЃEЃE ъьдысь,
ЃEроЃEЃEдоЃEЃEраступіўшы,
дзЃEбыЃE святлЃEі госці раыDЃEЃEыехаЃE,
ЃEўЃEасць скрознЃE ў цеЃE ў ЃEіЃE
спатЃEыLем іыWым уцешылЃEспаміЃE
1955
VII
Я шмат штЃEЃEраЃEў ад саЃEго ЃEбе.
Я ЃEакаў, яЃEЃEЃEыDЃEЃEжнЃE
даЃEрлівасцЃEЃEхаыLя зведаў
і ъь жыцця дарогаЃE
ЃEасіў спагад усяЃEЃE
Застаецца шчырасць ЃEдараваць ЃEЃEсьці,
ЃEЃEЃEыRць тайнасці ЃEЃEЃEЃEхаваЃEъП.
Я ыD зракЃEЃE, штЃE жывучы жыццёЃE
браў яго ЃEывёЃEсваёЃE
і хвальH даслаўъьЃEЃEусяЃEЃEЃE
I радасцЃEыD зрахЃE ЃEЃEсчынак будзЃEЃEЃE
іЃEадЃEчыць ъь ЃEыLя і ъь заўтрЃE
З ЃEамежЃEЃE слязіЃE
яыZ ЃEЃEЃEі ЃEЃEяццЃEі ъьдзяць
ЃEыветъьсцяЃEспатЃEыLя ціхіЃEдзёЃE
яЃEЃEадыMЃEЃEва адЃEачуся
усіЃEсабоЃE
* * *
У вогнішчЃEЃEылЃEвецеЃEыD знявеціў
ЃEыD даЃEЃE ЃEЃEЃE, да гушчыні ЃEсоў,
ЃEЃEтнЃEЃEЃEжарышчаў ЃEЃEЃEзвЃEўшы,
ЃEдзёЃEіхнай ЃEсні ыD знайшоў.
БуйыDЃEіхнЃEгнеў. У ЃEдзЃEухі хістЃEя ветрЃE
ЃEтаемыZЃEЃEЃEам ыD скардзяццЃEяыZ.
НебакраЃEаціЃE У ціхаце даЃEЃEЃE
ёЃEЃEўыZ ведаЃEЃEі смерці ЃEжыцця...
ВъHЃEзастыгЃEя, штЃEспраглі быць жыццёЃE
СэрцЃEЃEецца ў суравыЃEгоЃEыD,
ЃEтыЃE хтЃEраыZ ЃEЃEчыў свае,
ЃEЃEскраткамі адвечнае свабьCЃE
1956
* * *
ПрасціыIі ЃEЃEі і ўзвыш ЃEбёсаў
ыD ведаюць утьKЃE
Вецер ЃEЃEЃEіЃE ЃEахальCЃEіхнЃE.
НебЃEбоЃEЃEЃEўчыць,
ЃEЃEя
строЃE зорнЃE цвяЃEць ъПціхатою.
Крыху ЃEзней, апыѕъьчы, ЃEвёсцЃEціхата.
ГЃEхаЃEы[ ЃEгорадзЃEтоЃEЃE ЃEЃEъПцы.
НачыRю ЃEацЃEскЃEчыўшы,
ъьЃEадач,
ЃEяў жыццё за ЃEваЃEЃEЃEўъПцы.
ЁЃEЃEацЃEЃEжкЃE ЃEанаў руЃEЃE,
ъьскЃEдаў яЃEў ЃEгніЃE ЃEвадаЃEавЃE
ВъHЃEЃEюснуцца
заснуцЃE.. і сніццЃE
дабрьK ъьЃEўыDыZя ЃEшкі ЃEЃEыZя.
1958
* * *
У ЃEъьстырЃE ЃEЃEтыЃE свечЃE ыD ЃEЃEі,
ЃEзаЃEЃEіўшы,
ЃEіыWым
дзесЃEі,
ЃEчуцці іыWЃE
ахіыRць ЃEбе;
і ъьваЃEснег
ЃE-іыWамЃEзаЃEЃEЃE
і ъьваЃE
штЃEЃEыRЃE,
штЃEбыЃE учъAЃE
усЃEЃEіццЃE
ЃE-іыWамЃEтабе.
МіыRЃEЃEусЃEЃEі,
ЃEЃE ыD будзЃEбудучага!
1959
* * *
У ыMЃEзіЃEвую,
ЃEўЃEівую,
ЃEўЃEівую за ціхату,
я разбудзіццЃEхачу заўсёды,
ЃEЃEсльAЃEЃEЃEя
сказацЃEъьчы:
ЃE ДабраъьЃE НъH!
НъH, адЃEчні
ъь святлістых руЃEЃEУсхьCЃE
ЃEДабраъьЃE НъH! ЃE
і ЃEтага я ыD ЃEасЃEю:
ЃEПакіы[ зораЃE
агъПстЃEЃEЃEЃEыZЃE
ЃEдсЃEя цеЃEасці.
ЃE ДабраъьЃE НъH!
НъH ЃEЃEі ЃEдабранач!..
РасіыIамі радасці
ЃEЃEы[ ЃEЃEты ъьшы.
МыD хочаццЃE і заўтрЃE я схЃEшу:
ЃEДабраъьЃE НъH! ЃEскажЃEЃEДабраъьЃE
ЃE НъH адЃEчні! ЃEЗайздросцЃE
...ЃEўЃEасць ыDЃEЃEсьці,
твЃE збяру.
1959
* * *
ДаверцеЃE:
усё быЃE ад саЃEга ЃEчаткЃE
ъь ЃEЃEі,
ЃEЃE ЃE ёЃE
ЃEчаў хадзіць іЃEдзідаЃEЃEашчуЃE
ЃEЃEючы за тураЃE ъь ЃEгоЃEЃEсных.
МьEЃE жменяЃE заЃEтыя ЃEЃEстЃE
ёЃEсыЃEў ЃEручаЃE
ЃEЃEтоЃEбрунеў гучней.
МЃEЃE-іыWамЃEЃEхаыLЃEадчуваючы,
гаротніЃEЃEыD быў дзявочыЃEдзёЃE
БьJЃEусяЃEЃEя быЃE яЃE баЃEчаЃE
алЃEапъIЃEя,
ыD ўздагадЃE,
ЃEЃEЃEач ЃEЃEі ЃEраса ірдзістЃE ЃE
ъьзаўсёды сціхлЃE
ЃEЃEыLай ыDЃEЃEЃE
СЃEзьЃE апалымі аж за ЃEснымі сценяЃE
ЃEха слыѕ шчытыDЃE ъьраджэыLяЃE...
У воддалі ЃEчораў ЃEяЃEЃE ъьраджэыUЃE
ЃEЖыцЃE трывьBаў
ыD таіЃE ЃEЃE
зайздръBціЃE
1959
* * *
БацЃEЃE знішчанамЃEыDЃEамі
У вёсцЃEыDЃEЃEЃEЃEЃEіЃEЃEЗабродаЃE
таЃEъьрадзіўЃE я.
НЃEЃEдльFЃEбыЃE дашчанЃE ЃEЃEвіцы,
шчылЃEЃEскЃEЃEенЃE.
ПакулЃEЃE іЃEузіЃEЃE
быЃE ЃEсёЃE ЃEўзаць.
ДЃEвы ъьваЃEЃEраслі ўЃEрліва
(ЃEЃEзней спакЃEціў),
ЃEЃEсаЃEю ЃEЃEбу,
блізу ъь воЃEЃE
БылЃEжыццё ЃEблізасці.
Над ЃEхаЃEзабаўЃEўЃE
ъь шыбіъьЃEваЃEыLых.
ДвайньD ыDба для яЃEзнахьCзіЃEЃE:
ЃEцець ці адЃEцець жывоЃE
аж ъь ЃEЃEды,
ъь гадзіыLіЃE штЃEшуЃEў гадзіыZ
ЃEъьшыЃEЃEЃEшканъП.
НьBі, апраыRтыя басаыMжаЃEЃE
сваіЃEЃEЃEыPтвам,
ъь скЃEдках будучыъП абрастаў абутЃEЃE
СЃEачацца іЃEбацьЃEЃE ъьвучыўЃE.
МьH ЃEбы ЃEвеы[ зныѕ
ъь ЃEадажЃEбыў адсажаЃE
ПадроЃE Першая ці другЃE ЃEЃEвіыLасць
ЃEйгЃEжыцця ЃEбадзёрасцЃE
Усе ЃEыП гналіЃE за ЃEьH.
АЃE часцей спакЃEчвЃE.
БацЃEЃEходзіць смутыZ.
Лажыцца раъь спацЃE
ПакіыRць, ЃEбыць, трэЃEткі
свайго быцця
ЃEысудЃEсныѕ,
бы ъь цеЃE адЃEчыць сваіЃE
аддачу
будзёыLым апекуньK.
НаканаваныD вытлумачанЃEЃE
ЃEызвычаенае да ЃEраЃEъьў.
БяссіЃEЃEёсцЃEспадзеваЃE адьJецЃE
ЃE Хвароба ведаЃEъьйлепЃE
чаЃE хварэем,ЃE
адыMйчЃEбацьЃE ЃEЃEсказаў...
ВъHЃEбачаць ЃEЃEЃEЃE
ЃEёЃEад ЃEацЃE
ЛіЃEўъь ахіъьЃEдаы[ ЃEЃEЃEчаъья.
СыRюццЃEхмарЃE ЃEЃEсоыUЃEЃEыDыZя.
ЖабраЃE ЃEхлъ@ЃEваю ЃEрыбаЃEзлыѕЃEъьЃE
разаЃEса сваіЃEбацьЃEЃE
ЗагіыRў ты.
ЦішыЃE твЃE ЃEЃEрлЃE
ыD растЃEЃEчу аніЃEЃE.
1960
* * *
НавъIта ЃEьJіццЃEслязьЃE і смутЃEЃE
ПасЃE смутЃE дабрьK і зльK я ЃEўыZ.
АЃEчасу, ЃEЃE ЃEЃEскЃEЃEыRў,
Дабру ЃEаз ЗЃE я добрЃE
Я ўЃEенчу ЃEад ДабратоЃEсваёЃEЃE
(раЃE ЃEсля ЃEводкі ў ЃEыўъьЃEціхаце),ЃE
алЃE хоць ЃEыхЃEадчуўшы ЗЃE,
ЃEъьвісцю свячуЃE ў цеЃEацЃE
Казак ЃEЃEжыццё ыD хочаццЃEЃEзаць.
Усё жыццё беЃEЃEзаЃEЃEЃEзкЃE
ЯЃEЃEраЃEжцЃEвоЃEступЃE ъь ЃEЃEю чужацкЃE,
штЃEыDЃEраЃEжнЃE для ЃEыD загадкЃE
ДЃE ЃEыD жыццё ЃEтоЃEЃE ЃEрцЃEстук,ЃE
усяЃEяыM ў жыцці ЃEецца...
Учора дзенЃEбыў жорсткі ЃEЃEсёЃE,
алЃEроўыZ, роўыZ смерці.
Люблю ЃEЃEўЃEасць жыццёвыЃEспЃEчаЃE
ЖыцЃE справеднЃEад ъьраджэыLя.
СЃEдчынЃE ваЃEдарнЃE ад жыцця,
і я
ЃEЃEыR ЃEЃEЃEыLю.
1960
* * *
ТЃE ыMЃEя жадаю ЃEЃEтаць.
Пад ейъьЃEзасеЃEЃEчуўЃE, бы ў хаце.
НавьIал горы ЃEЃEЃEыDыZя сценЃEзаЃEЃE
ЃEЃEЃEъьЃEіЃE ЃEЃEЃEЃEЃEсцЃEатамЃE
Увайсці хацеў да ЃEчораў цёЃEЃEзаЃEавых,
таЃEыDгаЃEыIЃEЃEЃE ЃEседу
воЃEтаў ыDЃEЃEЃE ЃEМашэЃEЃEМагіЃEўскіЃE
ЃEЃEжыццяскрухі, штЃEбыЃE ЃEЃEсіЃE іЃE
ЯыZ ЃEывідняЃE ЃEыD абЃEыRЃE,
ЃEЃEдмурыZЃEсценяЃEраспаліЃE высатоЃE
СумыZЃE вачмі агЃEдзеў я ЃEбе:
ЃEрцЃEстукам разбіваЃE грудзі.
А ыMЃEгняціЃEЃE цеЃEЃEЃEЃEдмурЃEў.
СвеЃEувесЃEЃEдуЃEах
я іъьчыў церпъь.
СЃE яваю жыцця
ЃEдсцерагаў ЃEыD:
ЃEВаладаръьЃEыD ЃEасі,
увасЃEъIваЃE
ВетраЃEЃEзаўтрЃE зныѕ,
вёслаў разгЃE ЃEЃEжа.
ПамьJіЃEя, таЃE яЃEёсцЃE
за рыбу гаыCЃEЃE
ыD ЃEраЃEъGіць.
1960
Раніца ў ЃEдарожжЃE
1
Пушча хлынулЃEастыглым ваЃEЃEводрасці
ЃEводдалі
за раЃEЃEшыроЃEЃE
СЃEца зныѕ,
зара яго ЃEысЃEЃE,
ЃEчутным звЃEам біццЃE
ъьЃEсаЃEЃEскраем узвысістае ЃEшчЃE
УспЃEскі хваляў,
бы ЃEшняя вада затоъьЃE
хоць узЃEЃEжжЃEвыЃEЃEза іЃE
здавалася, унъHЃEраспЃEскаліЃE ЃEажЃE
ў шырыъП ЃEгоў і ъПў.
РасЃEбражьAай срабрыъФЃEірдзеЃE
ХЃEры дзве ЃEьJЃE ъь зараёЃEЃEывуцЃE
ЖалейЃE ЃEстухЃEЃEхаЃEраспЃEсталася,
ЃEўЃEчы ЃEЃEю жадаъью ЃEроЃE
Птушкі, за ЃEстухЃEраыDЃEі соыUЃE
спевам ЃEывітаЃE ЃEЃEю ўЃE.
I зныѕ ЃEсветЃEсці дня ўторнагЃE
ЃEыП добрЃE аціхлі сценяЃE
2
РакЃEбудрьEанЃE ўыMчы ЃEёскам рыбы
ЃEрсЃEецца ЃEаменЃEЃE, быццам ЃEЃE іЃE
У ЃEтыЃEЃEсцЃE
ЃEЃE туЃEЃEраЃEавЃE
ыD ЃEжнЃEЃEрайсці раЃE ўбрьC.
НЃEберазе другіЃE
(яъь ЃEыD ыD бачыць),
воЃEатЃE скіыRўшы,
ъьготнЃE, бы раъПца ўЃE,
дзяўчыъь ў раЃE заходзіць,
скаланаеццЃEад хваляў сцюдзёъьватыЃE
ваЃEсы ъь ЃEечЃEтаЃEамЃEхваляЃEрыыRць.
МаладъBці ейъьЃEуцехі ў ЃEЃEЃEЃEЃE.
Прыемъь, ЃEбыць,
глыбіы[ раЃE будрьEыцЃE ЃE
ЃEЃEЃEта ў ЃEбе адыM ЃEтаюЃE,
слыѕ ЃEіЃEъПЃEЃE
ыD чуць ёЃE
ПЃEве ў суЃEаціў рачньBЃEспЃEву.
МыD ЃEЃE яЃEыD ведаць.
АЃE душоЃE
да яЃEЃEгнуся.
3
Запаветаў сваіЃEыD ведаю,
алЃEшмат чужыЃEъьслухаўЃE.
МыD ЃEгкЃEтурбъCЃEіхнЃE,
алЃEЃEжкЃEЃEЃE
свае,
чыЃEіхнЃE.
Раніца соыDчнЃE ЃEЃEблю я соыUЃE
НъH ЃEблю, ЃEЃEЃEцеЃEатЃEўстацЃE
ЃEЃEЃE выйсці, ЃEЃEЃEбачыць,
выЃEЃEЃEдняты хмараў адзіыMЃEЃE
выЃEЃEза ыDбаЃEай ъьЃEЃEсаЃE ЃEЃEЃE
ЃEЃEведаць: боЃEЃEЃEЃE ратуыIЃE
ад ЃEштЃEдуЃEЃEсваіЃEруЃEівыЃE
ад ыDйчых заЃEветаў свьHскЃEЃEбыЃE
дбайъь ЃEраЃEеценых ЃEбібліяЃEЃEЃE
Запаветаў я сваіЃEыD ведаю.
Я цешуЃE жыццёЃEваЃEцугі воЃEъьга.
ЗдаЃEыLі добрасці ЃEдсЃEЃEЃEблю.
I свабьCЃEдуЃEай ыDЃEтуціваЃE
беЃEжаЃE частЃEЃE веЃEЃEЃEЃE
ЃEжнамЃEдзяЃE ды веЃEвечу.
4
З ЃEчаткамі ЃEснЃEсвае ЃEсціыZ я ЃEЃEыRў.
НЃEхачу тлумачыцца, чаЃE ЃEйшыѕ ваыCроўъПЃEЃE
абЃEтуЃEгаЃEЃE сваёЃEЃEЃEі АйчынъьЃE
СЃEтаццЃEЃEЃEЃEта ЃEжнЃEў ЃEйгЃEсуседа.
Ізыдара,
бо ёЃEзаўсёды ъьзаве ЃEыD:
ЃEПанас ЃEсшЃEыLЃE ЃEзкЃEштъAыZ,
ЃEроЃEЃEэтаў ъьскіЃEъьрадзіўЃE.
АднЃEдаверцеся: ъьЃEЃEаўду ъьдзіць БьB ЃE
зіЃE і ЃEта да ъьЃEЃEчаЃEЃEыхьCзіць,
ЃEіыWае:
ЃEдстаў ЃEгліцы і розуЃEдараваыZ ІЃE
ЃEЃEапынуцца ў ваЃEдарнай страце дзёЃE
штЃEгараць, бадаЃE ЃEсным ЃEжараЃE
...усё быццё гадоў ЃEъьваЃEъПцаЃEЃEршых
ЃEчаЃEЃEснЃE ці ў жыцці ЃEроЃEЃEдзей,
штЃEдні свае заўсёды дзеляць
ЃEЃEацЃEЃEжкай, ЃEЃEЃEтаЃE
ЃEвыдуЃEах ЃEЃEшчасце ЃEбыцці ЃEыRЃEЃE
УспьKъПЃEзналусЃE, боЃEсцЃEдзёЃEі радасці,
і ЃEршЃEсоЃEЃEыгаствЃEжыцця,
і ЃEЃE абяцаыRю унукЃEдзедам,
усЃEЃEіЃEшчырЃE ыD ўЃEршыню.
5
Я сыЃEдля ЃEцеры ЃEёЃE
МяыD сыъьЃE
ъьроЃEАйчынЃEЃEіча.
Краіъьў шмат я ЃEбіць ЃEгу,
алЃEъьроды хаЃEсаЃE сабе ЃEЃEць.
Я шмат ЃEайшоў ЃEастоЃEАйчыныZЃE
I вось дайшыѕ да НарачЃEбурліваЃE
СЃEткалі хвалі ыDаціхлым роЃEтаЃE
і зароЃEЃEчорнай ЃEыDбе тоЃEЃE зіхатліваЃE
Узмежжа хваляЃEёсцЃE
зары ЃEЃE ыDбе.
усіЃEразмахам разліццЃEЃEжнЃE
ЗдаЃEЃE ЃEЃE
ЃEЃE ЃEЃEжжЃEыDбу,
алЃEі хваляЃEЃEЃEЃEЃEъФў
ыD утаръ@іццЃEъПзіъьЃE
КудЃEъП гляы[:
ЃEгуць за хваляЃEхваля.
ГурЃEЃEгагаркі ъь ўзбяЃEжжЃEсеЃE.
ІЃEЃEылЃEыD ЃEшчуняць ЃEЃEЃEразбезЃEхваляў ЃE
узЃEтаЃEЃEылаў саЃE хвалі ъьдзяць.
УыMчы,
ЃEЃE скрозь хмарЃEсвеціць ЃEЃEЃE
і хвалі апЃEваюць, яЃEчаўыZ ъь іЃE
рыбаЃE ЃEспадзеваЃEбагатаЃEЃEўЃE,
будрьEыцЃEЃEЃEць спакьH азёрнЃE
і скрыЃE іхнЃE да берагоў ЃEтуць,
бы ыDвады, ЃEглыбіЃE апушчаыZя.
6
МаксіЃE ТанЃE
Шчасця рыбаЃE ўспьKъПЃEЃE ЃEЃE
ЃEзкЃE штЃEыD ЃEрцам,
ЃEрозуЃEЃEЃEЃEжнЃEцеЃEццЃE
НаканаваныD ЃEткае адыMйчЃEЃEысудзіЃE,
ЃEЃEЃEацЃEыD ЃEъьЃE руЃEяго,
звахам ЃEыламі саЃEЃEыZЃE
ыDваЃEі сеткі распЃEстай
ЃEыDтрЃEвозера, Нарач-возера.
ХваЃE вазёрнЃE скалынуцца
жывыЃE даробным скарбаЃEЃE
рыбаЃE
УваходзіЃE рыбаЃE ў човеЃE ЃEўыZ сетаЃE
Небам ЃEасцёрастЃEЃEскаталЃEНарач:
вочы рыбаЃEў і хвалі возера
ЃEЃEскаліЃE ЃEзгЃE рыбы.
Дзеці ўслед глядзелі.
УскрыЃE іхнЃE ЃEЃEЃEжжЃE
шчасЃEваЃEЃEЃEыPтвЃEЃEўъПць,
ЃEЃEЃE чыЃEЃEЃEстЃE ўзмахі вёслаў,
ЃEЃEЃE чыЃEрадасцЃE
трапяткЃE рыбу ЃEыDрату выЃEгнуцЃE
Рыбакам заўсёды свеціць і ыD свеціць соыUЃEЃE
ЃEЃEбёсаЃEЃEыцЃEзнахьCЃEць ЃEсцЃEхмарЃE
ПЃEскатЃEгусвірастагЃEзатоыR
цеЃEъП глыбіЃEў аб'яўЃEЃE.
ЧаўыZ ЃEъьЃE ўзбяЃEжжЃE
ЃEднявеы[ ЃEаналі ЃEагъь ыDвады.
СіЃEЃEЃE ветразі ад ветрЃEўЃEЃEЃEга
ЃEЃEЃEастораў ірдзістае вады.
НевадЃEЃEруЃEрыбаЃEў шуЃEЃE ЃEсцЃE
здаеццЃEЃE, ъПЃEЃE ыDчаЃEыZя.
Тваы[ выЃEгвалі. КагарЃE ыD ЃEцеЃE
ЃEыкам ЃEЃEгчЃEЃEгнуцЃEдабычу.
У іхных ЃEылах растаръ@ЃEыZЃE
шаЃEЃE возера ъьдыходаЃEыMчы...
1960
З ъьроднагЃE
ЃEПайду ЃEтабоЃE
Пайду да возера, іЃEшмат ЃEъьЃE
ВяыMЃEКупалЃEЃE ЃEыRць ад ЃEЃEжжЃE
Я ЃEхвалюЃE:
даЃEывЃEяЃEаз,
дзЃEраЃE і возера спЃEваецца.
ЃEТам ъПЃEга ўжо ЃEЃE,
ъП рыбаЃEва ъь чаўыD ЃEслёыZЃE
ъП ЃEсцыѕ стамЃEыZЃEъь ЃEгоЃEЃE возера.
АднЃEраЃE расхьCзістЃE ЃEынЃE
і трысцё шасціць расхвіЃEстЃE
бо вецеЃEадЃEцеў ад хмараў...
ЃE ТЃEЃEбі асудЃEва ЃEю знаръHъьсцЃE
Танцую я ЃEтабоЃE яЃEдождЃEтоЃEЃE ЃEсціъьЃE
I бачыЃEзныѕ:
вось сёыLя, я ЃEыйшлЃE
ЃEыгьEасць ЃEдаць
ЃEыIыѕ КупалЃEЃEЃE
ЃE НавъIта ЃEасатъBЃEЃEЃEасак ЃEЃEыIЃE
ЃE жадаеш веціць ъьЃEъьваыLЃE
ЃEЛюбы ЃEЃEЃEЃEяЃE Я ЃEЃEаліъь!
ЃE ТадЃEхадзем. ХадзеЃEадЃEтуЃE.
СЃEвы
усяЃEЃEЃEслухаеЃE
ЃEвуЃEі ъьшыЃE
1961
ЛістьI ъь дрэве
Зрадлівы вецеЃEыD ЃEбіць цішыЃE.
Краъьў усё барздлівыЃEшуЃEЃE
ыD сваіЃE
апраЃEтнЃE
захоъьЃE ЃEснымі,
ЃEылЃEЃE шасцістымі ЃEцеЃE,
ЃEсціЃE і травЃEсухая.
А ёЃEтрымаўЃE ъь г