ПАВАРОТ ДА ВЕРШАЎ

З літоўскай - Альбінаса Жукаўскаса

Ня ведаю. Можа ня раз

грашыў я перад музаю маёю.

Але! Ня раз пісаў я вельмі розна,

Я нават лятуцеў, я на'т любіў парою.

Ды калі кліча край гаротны,

Ці можна лятуцець тады? Любіць ці льга?

Любоў і мроі - мілы сэрцу пошар...

Мілейша песьня грозная краіне у сьлязах.

О родны край, чаму ты гэткі бедны, сумны?

Хто-ж спусташыў цябе, краіна?!

Надарма, надарма шукаў бы адказу: -

Адно ў сутунку хаткі хіляцца. Скавычуць сабакі

адно ля адрынаў.

Цішыня і ноч, Далёка за зорамі

Ў задуме глухая, цяжкая бяскончына.

Гэтак сумна, калі віхры не сякуць паднябесься...

Укруг цішыня. У цішыні скасьцянелі сёлы.

Хаткі. Гаротныя людзі. _ Гэта мая радзіма.

Але гэтак ляцець, каб гнятучую ціш перарваці,

Трэба прастору. Паветра вольнага трэба... Няма яго.

Hi віхраў няма ірвучых...

Таму гэтак сумна зьвіняць мае вершы...

[1938]